Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Αντώνη Αγγελούλη-Βρατσάνου: Ο αντιαρματικός αγώνας

Άρθρο του αρχιμπουρλοτιέρη του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ για το πώς μπορεί με απλά μέσα να αχρηστευτεί ένα όπλο του αντιπάλου, όσο κι αν αυτό έχει εκσυγχρονιστεί με την πάροδο των ετών

Αναδημοσίευση από: πέτρος,



Ο αντιαρματικός αγώνας Αντ. Βρατσάνου, αντισυνταγματάρχη μηχανικού.

Τα άρματα μάχης και θωρακισμένα οχήματα είναι μέσα αναγνώρισης, διείσδυσης και διάσπασης του αμυντικού συστήματος. Ακόμα, χρησιμοποιούνται και σαν μέσα συνοδείας, κάλυψης και παρατήρησης. Με τη σύγχρονη τεχνική τους βελτίωση, την ενίσχυση του θώρακα και του οπλισμού τους, απόχτησαν στο πεδίο της μάχης μια υπεροχή, που πολλές φορές ξεπερνά τα όρια της πραγματικής πολεμικής τους αξίας. Η υπεροχή αυτή, γίνεται περισσότερο αισθητή κι έχει σοβαρή επίδραση πάνω στο ηθικό των μαχητών, που δεν γνωρίζουν τις ιδιότητες και τους τρόπους αντιμετώπισης των Α.Μάχης. Για μαχητές όμως, που έχουν εξασκηθεί στην καταπολέμησή τους και είναι αποφασισμένοι ν’ αντισταθούν, χάνουν αρκετές απ’ τις μαχητικές τους ικανότητες και περιορίζουν τις θεαματικές επιδείξεις τους. Από τη ζωή και τη δράση του Δ.Σ., έχουμε πολλά παραδείγματα, που δείχνουν πως στη μορφή αυτή του αγώνα, καθυστερούμε σοβαρά. Το άρθρο μας αυτό, έχει σκοπό, να βοηθήσει στην αποτελεσματικότερη καταπολέμηση των Α.μάχης και να εξοπλίσει τους μαχητές και τα στελέχη μας με τις στοιχειώδεις γνώσεις, για τις τεχνικές και ταχτικές τους ιδιότητες ώστε να τα πλησιάζουν και να τα καταστρέφουν με τέχνη και πονηριά, γνωρίζοντας τα αδύνατα και τρωτά τους σημεία.

1. ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΡΜΑΤΩΝ ΜΑΧΗΣ -ΤΕΧΝΙΚΕΣ :

Τα άρματα μάχης διαιρούνται σε ελαφρά, μεσαία και βαρειά. Στην κατηγορία των ελαφρών, υπάγονται και τα θωρακισμένα οχήματα «κάριερς» κλπ αναγνωριστικά. Τα σύγχρονα άρματα, χαρακτηρίζονται από τη γερή τους θωράκιση, τον άρτιο εξοπλισμό τους και την ευκινησία τους, που είναι ανάλογη με την εδαφική διαμόρφωση. Στο δικό μας ορεινό και ανώμαλο έδαφος, δε μπορούν να χρησιμοποιηθούν βαρειά άρματα κι ακόμα ορισμένοι τύποι απ’ τα μεσαία. Επίσης δε μπορούν να δράσουν σαν ξεχωριστό όπλο. Τα Α. Μ. παρά την τελειοποίησή τους παρουσιάζουν αρκετά αδύνατα και τρωτά σημεία, απ’ τα οποία τα κυριότερα είναι:

α) Οι θυρίδες παρατήρησης: Στα σημεία αυτά, το άρμα προσβάλλεται, ακόμα και απ’ τα πυρά ελαφρών όπλων (από κοντινή απόσταση). Σε πολλούς τύπους Α.Μ. το άνοιγμα των θυρίδων ρυθμίζεται απ’ το πλήρωμα. Έτσι, όταν δεχτούν τα πυρά οι άνδρες το, θα εξαναγκαστούν να τις κλείσουν στο ελάχιστο, με αποτέλεσμα να περιοριστεί κατά πολύ η παρατήρηση και ο αερισμός. Ορισμένοι τύποι Α.Μ. διαθέτουν περισκόπιο και προστατευτικές τζελατίνες για τις θυρίδες, αδιαπέραστες απ’ τα πυρά ελαφρών όπλων, οι βολίδες όμως τις ραγίζουν και τις αχρηστεύουν. Στην περίπτωση αυτή πρέπει να’χουμε υπ’ όψη πως οι εφεδρικές τζελατίνες είναι λίγες κι όταν χρησιμοποιούνται, η παρατήρηση είναι πολύ περιορισμένη κι ο αερισμός του άρματος αδύνατος.

β) Η κοιλιά και η κορυφή: Τα μέρη του άρματος που έχουν την πιο γερή θωράκιση είναι η πρόσοψη και τα πλευρά. Η θωράκιση της κορυφής κι ακόμα περισσότερο της κοιλιάς είναι οι πιο αδύνατες. Όταν το άρμα προσπαθεί ν’ ανέβει απότομες πλαγιές ή να περάσει εμπόδιο, μας διευκολύνει να το χτυπήσουμε στην κοιλιά. Τα πυρά, για να’ναι αποτελεσματικά, πρέπει να εκτελούνται από κοντινές αποστάσεις.

γ) Ερπύστριες (αλυσίδες): Η κίνηση του Α. εξασφαλίζεται μονάχα όταν λειτουργούν κανονικά οι ερπύστριες. Όταν το έδαφος είναι ανώμαλο και βραχώδες, εξασθενίζουν και μπορούν ν’αχρηστευτούν και με άμεση βολή αντιαρματικού τουφεκιού. Επίσης, η βολή του πάντζερ και οι αντιαρματικές βομβίδες είναι αποτελεσματικά μέσα.

δ) Θυρίδες αερισμού (σχάρες): Χρησιμεύουν για την είσοδο του αέρα που είναι απαραίτητος για την ψύξη των μηχανών και αερισμό του πληρώματος. Αν πετύχουμε την έκρηξη μιας εμπρηστικής βομβίδας στη σχάρα εμποδίζουμε την είσοδο του αέρα και το πιθανότερο που θα συμβεί είναι η ανάφλεξη του Α.

ε) Πυργίσκοι: Όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες το Α. κινείται με τη θυρίδα της κορυφής του πυργίσκου ανοιχτή για να παρατηρεί ο διοικητής. Έτσι, το Α. είναι εκτεθειμένο στις ενέργειες ενεδρευτών, που μπορούν να χρησιμοποιήσουν κάθε είδους αντιαρματικά όπλα και πυρά αυτομάτων πάνω από δέντρα ή βράχους.

Τα παραπάνω είναι τα πιο τρωτά σημεία των Α.Μ. Άλλες αδυναμίες που έχουν είναι:

α) Περιορισμένο πεδίο παρατήρησης: Ιδιαίτερα όταν οι θυρίδες βάλλονται, η παρατήρηση είναι ασήμαντη. Αν η κορυφή του πυργίσκου και η θυρίδα εισόδου του πληρώματος είναι κλειστές, ο παρατηρητής δε μπορεί να δει σε κοντινή απόσταση (5-6 μέτρα), ούτε πάνω απ’ την επιφάνεια του άρματος.

β) Πεδίο βολής: Οι πυργίσκοι των Α.Μ. περιστρέφονται σχετικά αργά, τα δε πυρά τους μπορούν να τα προστατέψουν μονάχα κατά μήκος της σκοπευτικής τους γραμμής. Τα πυροβόλα και πολυβόλα των Α.Μ., δε μπορούν να βάλουν σε κοντινή απόσταση (7-8 μέτρα), ούτε υπό γωνία ανώτερη των 25ο, κατά συνέπεια, δεν προσβάλλονται στόχοι που βρίσκονται πολύ κοντά, ψηλές όχθες, υψώματα καθώς και τα παράθυρα του πρώτου πατώματος των σπιτιών. Μα ταυτόχρονη επίθεση από 2-3 σημεία θα βρει πολλά κενά στην άμυνα του άρματος.

γ) Η νύχτα: Το σκοτάδι, είναι σοβαρό εμπόδιο για τα Α.Μ. Η μετακίνησή τους τη νύχτα είναι αδύνατη, εχτός αν έχει φεγγάρι και ο Διοικητής ανοίξει το κάλυμμα του πυργίσκου για να το κατευθύνει: στην περίπτωση όμως αυτή το Α. προσβάλλεται από κάθε είδους πυρά.

δ) Καύσιμη ύλη: Πρέπει να’χουμε υπόψη μας, πως τα Α.Μ. σχεδόν αχρηστεύονται, όταν τελειώσει η καύσιμη ύλη τους. Για τον ανεφοδιασμό τους, μπορεί να διαθέτουν αυτοκίνητες δεξαμενές καυσίμων, αυτές όμως, είναι αθωράκιστες και μπορούν να πάρουν φωτιά με τροχιοδεικτικές σφαίρες και εμπρηστικές βομβίδες κάθε τύπου.

ε) Πληρώματα: Η κόπωσή τους είναι σοβαρή, λόγω της υπερέντασης των νεύρων και της παραμονής τους σε κλειστό χώρο. Ύστερα από μακρινή διαδρομή έχουν ανάγκη ξεκούρασης, ύπνου και διατροφής. Γι’ αυτό, καμμιά φορά δεν πρέπει να αναπαύονται ανενόχλητα.

2) Η ταχτική των Α.Μ. σε γενικές γραμμές περιλαβαίνει:

- Κρούσεις καθ’ όλο το μήκος του μετώπου με ελαφρά αναγνωριστικά άρματα για ν’ αποκαλύψουν τα αδύνατα σημεία.
- Βολές ενάντια σε πιθανές θέσεις, με σκοπό την αποκάλυψη και επισήμανσή τους, απ’ τα παρατηρητήρια που διαθέτουν.
-Σε συνέχεια, περισσότερα και βαρύτερα Α.Μ. αναλαβαίνουν σοβαρότερες ενέργειες. Χρησιμοποιούν μοτοσυκλετιστές, συνοδεύονται από αντιαρματικά πυροβόλα και ακολουθούν τμήματα μηχανοκίνητου πεζικού.
- Τα θωρακισμένα οχήματα «Κάριερς» κλπ δρουν σε συνδυασμό με τα Α.Μ. κάνοντας επιδρομικές ενέργειες στα πλευρά του εχθρού: μόνα τους δε μπορούν να δράσουν γιατί δεν έχουν γερή θωράκιση και αποτελούν εύκολους στόχους των ανταρτικών πυροβόλων καιναρκών.
- Πολλές φορές τα Α.Μ. δεν επιχειρούν να εκκαθαρίσουν ή να καταλάβουν την περιοχή μέσα στην οποία ενεργούν, αλλά συγκεντρώνουν την προσπάθειά τους στο να πετύχουν βαθειά διείσδυση αδιαφορώντας για τα εκτεθειμένα πλευρά τους. Σκοπός τους είναι η αποκοπή των συγκοινωνιών, προσβολή κέντρων εφοδιασμού, εξάρθρωση των διοικήσεων, δημιουργία σύγχυσης και πανικού στα νώτα του εχθρού, ώστε να διευκολύνουν το πέρασμα και άλλων δυνάμεων, για να πετύχουν τελικά τη συντριβή, διάλυση και αιχμαλωσία των εχθρικών σχηματισμών. Όταν συναντήσουν γερή αντίσταση, προσπαθούν να υπερφαλαγγίσουν την τοποθεσία, χρησιμοποιώντας και τους μοτοσυκλετιστές με το πεζικό συνοδείας.
-Το πεζικό σε ορισμένες περιπτώσεις μεταφέρεται πάνω στα ίδια τα Α.Μ.
-Τα Α.Μ. εφαρμόζουν μεταξύ τους το σύστημα της αμοιβαίας υποστήριξης, δηλ. κάθε Α. προστατεύει με τα πυρά του και το γειτονικό Άρμα.

ΙΙ.ΑΝΤΙΑΡΜΑΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΟΠΛΑ

Για την εξουδετέρωση των Α.Μ. χρησιμοποιούνται:

1) Τα αντιαρματικά πυροβόλα και όπλα.
2) Τα ναρκοπέδια και οι διεσπαρμένες αντιαρματικές νάρκες.
3) Τα αντιαρματικά εμπόδια (τάφροι, παγίδες, οδοφράγματα).
4) Οι επιθετικές ενέργειες κατά των Α.Μ (καταστροφή αιφνιδιαστικής μορφής από κοντά).

-Αντιαρματικά πυροβόλα: Σαν τέτοια, χρησιμοποιούνται τα ειδικά αντιαρματικά και αντιαεροπορικά πυροβόλα των 37 και 88 χιλ, τα πεδινά και ορειβατικά των 75, 105 κλπ. Το αντιαρματικό, επαναληπτικό ντουφέκι των 13, 97 χιλ. μπορεί να διαπεράσει τη θωράκιση των ελαφρών Α.Μ. καθώς και μερικών βαρύτερου τύπου. Αν η βολή γίνει από κοντινή απόσταση, αχρηστεύει τις ερπύστριες οποιουδήποτε τύπου άρματος.

-Ναρκοπέδια και αντιαρματικές νάρκες:

Τα ναρκοπέδια είναι απ’ τα καλύτερα και οικονομικότερα σε υλικό και χρόνο αντιαρματικά εμπόδια. Έχουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, κλονίζουν το ηθικό και καταστρέφουν ή ακινητούν τα Α.Μ. Τα ναρκοπέδια, θα πρέπει πάντα να καλύπτονται με πυρά, για να προκαλούν στον εχθρό μεγαλύτερη φθορά και επιβράδυνση: αυτό πιο σίγουρα μπορούμε να το πετύχουμε με τις ενεργητικές πυροδοτήσεις συστήματος ναρκών ή ενισχυμένων εκρηχτικών γεμισμάτων.

-Τα αντιαρματικά εμπόδια: Για να είναι αποτελεσματικά πρέπει

α) Να επιτηρούνται και να καλύπτονται με πυρά.
β) Να προξενούν στον εχθρό τη μεγαλύτερη κατά το δυνατόν καθυστέρηση.
γ) Να εξουδετερώνονται δύσκολα απ’ τον εχθρό (ανυψωτικοί μηχανισμοί, παγίδες). δ) Να εξασφαλίζουν τον αιφνιδιασμό (στροφές, υποχρεωτικές διαβάσεις, στενωποί, δάση, ψηλοί θάμνοι). Κατά την εγκατάσταση των εμποδίων, θα πρέπει να προσέχουμε, ώστε να μην εμποδίζουν την παρατήρηση και τα πυρά της άμυνας.

-Να μην αποκαλύπτουν τις θέσεις μας.
-Να μην παρέχουν κάλυψη στον εχθρό. Σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνούμε τα παραπλανητικά εμπόδια, ναρκοπέδια και θέσεις πυρός, γιατί προκαλούν στον εχθρό σπατάλη πολύτιμων πυρομαχικών, καθυστέρηση και εκνευρισμό. Τα αντιαρματικά εμπόδια, είναι φυσικά και τεχνητά.

Τα κυριότερα απ’ αυτά, που μπορούν να ακινητοποιήσουν Α.Μ. 30-35 τόνων είναι:

α) Οι πλαγιές, που η κλίση τους σε σχέση με το οριζόντιο έδαφος είναι παραπάνω από 45ο. Ορισμένοι τύποι Α.Μ. μπορούν ν’ ανέβουν κλίσεις μέχρι 65ο, με την προϋπόθεση όμως, να’χουν αναπτυγμένη ταχύτητα και η διαφρομή της μεγάλης κλίσης να μην είναι παραπάνω από 12 μέτρα.

β) Το βραχώδες έδαφος με ελαφρά ανώμαλη επιφάνεια ή μικρά δέντρα, που η κλίση του είναι 25ο-35ο.

γ) Τα βαλτώδη εδάφή, που ο άνθρωπος βυθίζεται 0,60 και το τανκς 0,75 είναι αποτελεσματικό εμπόδιο για όλα τα Α.Μ. Το βάθος νερού που δε μπορούν να περάσουν τα Α.Μ. είναι 0,90-1,10, εχτός από τα αμφίβια γερμανικού τύπου, που περνούν οποιοδήποτε βάθος νερού.

δ) Μεμονωμένα δέντρα, που το πάχος τους είναι πάνω από 0,60. Για δέντρα 0,20 μέχρι 0,30 χρειάζονται πέντε διαδοχικές σειρές με αποστάσεις μεταξύ τους 1,5-2 μέτρα

ε) Κομμένες ρίζες δέντρων, ύψους 0,75 και πάχος 0,50. Για δεντροτομίες το πάχος πρέπει να’ναι πάνω από μισό μέτρο. Κατά πλάτος του δρόμου, ρίχνουμε σε κάθε σημείο το λιγότερο δύο δέντρα διασταυρωμένα, με το πάνω μέρος προς την κατεύθυνση του εχθρού: στα σημεία επαφής τους με το έδαφος, απαραίτητα να παγιδεύονται με ψιλό σύρμα.

στ) Ο κρατήρας που ανοίγει γέμισμα εκρ. Υλικού 25 κιλών, τοποθετημένο σε βάθος 1,50 μ. είναι αποτελεσματικό εμπόδιο, ιδιαίτερα όταν παγιδεύεται.

ζ) Αντιαρματικοί τάφροι (χαντάκια) με πλάτος 4,50-5,50 μέτρα και βάθος 1,50 είναι κατάλληλοι για όλους τους τύπους των Α.Μ. Όταν το έδαφος είναι συνεχτικό, οι πλαγιές γίνονται απότομες (κάθετες). Αν είναι μπόσκο δίνουμε κλίση 45ο, αυξάνουμε όμως το βάθος. Όταν σκεπάσουμε το χαντάκι με αδύνατα ξύλα κμε κλαδιά και πάνω τους ρίξουμε ένα ελαφρό στρώμα από χώμα γίνεται μια πρώτης τάξης αντιαρματική παγίδα. Γενικά, για τους τάφρους, θα πρέπει να ξέρουμε πως το άρμα δε μπορεί να περάσει χαντάκι, που το πλάτος του είναι ίσο, με το μισό μάκρος του Α., αυξημένο κατά μισό μέτρο (Για καλύτερη κατανόηση των στοιχείων του Α. και των αντιαρματικών τάφρων βλ. σχήματα).

ΙΙΙ.ΕΠΙΘΕΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΡΜΑΤΩΝ ΜΑΧΗΣ


Η βάση της επιτυχίας στην αντιμετώπιση των Α.Μ. από κοντά, βρίσκεται στην εκλογή κατάλληλης θέσης, τον αιφνιδιασμό και την κεραυνοβόλα, δίχως δισταγμό, ενέργεια. Όταν αυτά εξασφαλιστούν δεν υπάρχουν ελπίδες διαφυγής για το άρμα.

Μέσα, που χρησιμοποιούνται για τις κοντινές αποστάσεις είναι:

1)Οι αντιαρματικοί εκτοξευτήρες (πάντζερ, πίατ, αντιαρματικές αγγλικές οπλοβομβίδες).

2)Οι καπνογόνες και εμπρηστικές χειροβομβίδες.

3)Η αντιαρματική βομβίδα «Μολότωφ» (πετρελαίου).

4)Η κολλητική αντιαρματική βόμβα (αντι-τανκς).

5)Οι κρουσιφλεγείς αντιαρματικές και η ναρκοβομβίδα νο.75.

6)Τα τυποποιημένα και διάφορα άλλα εκρηκτικά γεμίσματα 1-3 κιλών (δέσμες).

-Η χρήση των αντιαρματικών εκτοξευτών, καθώς και των χειροβομβίδων, είναι σ’ όλους γνωστή.

-Η αντιαρματική βομβίδα «Μολότωφ» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μπουκάλι πετρελαίου, ανάμιχτο με πίσσα 50%, για να μην εξατμίζεται εύκολα. Η διάρκεια της καύσης και η κολλητική της ιδιότητα, μπορεί ν’αυξηθεί, προσθέτοντας ένα ποσοστό από βαριά λάδια (Ντίζελ, ορυκτέλαια, παραφίνη) ή λίγα πριονίδια με κουρέλια, βουτηγμένα σε στάχτη. Η ανάφλεξή της πετυχαίνεται με ειδικά σπίρτα που δε σβήνουν ή με κουρέλια, βαμβάκι κλπ. Υπάρχει και βελτιωμένος τύπος (κοκτέιλ Μολότωφ) που περιέχει και μικρή ποσότητα φωσφόρου με άδειο το 1/10 του εσωτερικού της. Η ανάφλεξή της πετυχαίνεται αυτόματα με το σπάσιμο του μπουκαλιού και την επαφή του φωσφόρου με τον ατμοσφαιρικό αέρα.

-Η κολλητική βόμβα (αντι-τανκς) έχει σχήμα στρογγυλό, διάμετρο 10 πόντους και είναι κλεισμένη σε δύο ημισφαίρια από λαμαρίνα: αφαιρώντας την ασφάλεια που συγκρατεί τα ημισφαίρια, παρουσιάζεται ένα τόπι με κολλητική ουσία. Το εκρηκτικό υλικό που έχει στο εσωτερικό του, είναι υγρό. Ο μηχανισμός της πυροδότησης είναι περίπου συστήματος «Μιλς» και βρίσκεται στη λαβή, η οποία βιδώνεται. Έχει επιβράδυνση 7”, μπορεί να καταστρέψει θώρακα μέχρι 25 χιλ, είναι κατάλληλη για ελαφρά Α.Μ και θωρακισμένα οχήματα. Για τα μεσαία και βαριά, χρησιμοποιείται μονάχα στα τρωτά τους σημεία.

-Οι κρουσιφλεγείς αντιαρματικές βομβίδες, έχουν σχήμα κυλινδρικό επίμηκες: το βάρος τους είναι 1 ½ περίπου κιλό και είναι κατάλληλες για όλα τα Α.Μ: ο πυροδοτικός τους μηχανισμός λειτουργεί με σφαιρίδιο και ταινία, που ξετυλίγεται κατά την εκσφενδόνηση, όπως στις επιθετικές αμερικάνικες χειροβομβίδες από βακελίτη. Τα τυποποιημένα γεμίσματα 1-3 κιλών, εκσφενδονίζονται στην κοιλιά ή στις ερπύστριες του Α. και προ πάντων, όταν είναι πεσμένα σε τάφρους. Στις υποδοχές τους, προσαρμόζουμε εναύσματα επιθετικών χειροβομβίδων επιβράδυνσης 7”. Οι Ναρκοβομβίδες Νο. 75, είναι κατάλληλες για εκσφενδόνιση με οποιαδήποτε πλευρά κι αν πέσουν λειτουργούν: ρίχνονται από θάμνους, ατομικά ορύγματα, θέσεις ενεδρευτών κλπ.

Τρόποι ενέργειας
: Για κάλυψη των ενεδρευτών Α. χρησιμοποιούνται:

α) Θάμνοι, φράχτες και λάκκοι που βρίσκονται κοντά στους δρόμους ή στις πιθανές διαβάσεις.
β) Τα ερείπια κατεστραμμένων σπιτιών και τα παράθυρα των υπογείων και άλλων πατωμάτων, εκτός απ’ το ισόγειο.
γ) Στενά ατομικά ορύγματα, καμουφλαρισμένα με σχολαστικότητα
δ) Δέντρα ή βράχοι και υψώματα, που δεσπόζουν πάνω στις διαβάσεις
ε) Παραπετάσματα καπνού (καπνογόνες χειροβομβίδες κλπ) σε συνδυασμό με την κατάλληλη χρησιμοποίηση του εδάφους.

1) Για την καταστροφή των Α.Μ.

α) Οι ενεδρευτές όταν πλησιάσουν στις αποστάσεις που αναφέραμε, εκσφενδονίζουν καπνογόνες χειροβομβίδες ή μπουκάλια πετρελαίου, για να τυφλώσουν τον οδηγό και το πλήρωμα. Σε συνέχεια, σκαρφαλώνουν στο άρμα, σπάζουν το περισκόπιο αν έχει και τυλίγουν τον πυργίσκο με κουβέρτα, για να εξουδετερώσουν εντελώς τα μέσα παρατήρησης: ύστερα απ’ αυτό, τους φωνάζουν να παραδοθούν. Αν αρνηθούν ρίχνουν σε μια απ’ τις θυρίδες ή στην κορυφή του πυργίσκου μια αντιαρματική βόμβα ή εκρηκτικό γέμισμα (1-3 κιλών). Μετά την έκρηξη, το πιο συνηθισμένο φαινόμενο είναι το πλήρωμα να τεθεί εκτός μάχης και ένα ποσοστό απ’ τους άντρες να χάσει το λογικό.

β) Από σημεία επίκαιρα (δέντρα, ψηλες όχθες, τάφρους, παράθυρα σπιτιών) σκοπεύουμε με πάντζερ τις σχάρες της μηχανής ή την κορυφή του πυργίσκου. Επίσης τα πυρά των ελεύθερων και επίλεχτων σκοπευτών, ιδιαίτερα όταν το κάλυμμα του πυργίσκου είναι ανοιχτό, έχουν καλά αποτελέσματα. Πρέπει να’χουμε υπόψη ότι η σκόπευση θα γίνεται στο μπροστινό μέρος, όταν το άρμα βρίσκεται σε κίνηση.

γ) Με υπονόμευση: Ορισμένα κατάλληλα σημεία, υπονομεύονται και καμουφλάρονται: το σύστημα πυροδότησης είναι μια παγίδα έλξης κι ένα καλώδιο, που καταλήγει στη θέση του ενεδρευτή. Όταν το Α. φτάσει στο καθορισμένο σημείο ενεργεί στο καλώδιο και το ανατινάζει. Άλλος τρόπος που μπορούμε να αχρηστέψουμε προσωρινά τις ερπύστριες και να ακινητοποιήσουμε το άρμα, είναι να σπρώξουμε ανάμεσα στους τροχούς και στις ερπύστριες ένα σιδερένιο λοστό ή σιδεροδοκό.

δ) Όταν το άρμα πέσει στα χέρια μας σε κατάσταση λειτουργίας και οι συνθήκες και το έδαφος μάς επιτρέπουν τα οδηγούμε στη λεύτερη περιοχή. Διαφορετικά, αφού κατασχέσουμε τους κώδικες και τα έγγραφα, παίρνουμε τον ασύρματο, τις μπαταρίες και ό,τι άλλο, απαραίτητα χρήσιμο. Σε συνέχεια προκαλούμε την έκρηξη στο εσωτερικό του πυργίσκου μιας αντιαρματικής νάρκης ή συγκεντρώνουμε τα βλήματα και τα πυρομαχικά του Α. με τους πυροσωλήνες προς το κέντρο και αφού κλείσουμε τις θυρίδες μ’ ένα εκρηκτικό γέμισμα, τα ανατινάζουμε. Ακόμα και με την ίδια την μπενζίνα του Α. περιχύνουμε στο εσωτερικό του 4 μπετόνια και μ’ ένα στουπί ή κουρέλι δεμένο σε πέτρα βάζουμε φωτιά. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, οι ζημιές είναι ανεπανόρθωτες και κάθε συναρμολόγηση του άρματος αδύνατη.

2) Επίθεση σε χώρους στάθμευσης: Τα Α.Μ. κατά τη νύχτα συγκεντρώνονται όλα μαζί σε καταυλισμούς: η διάταξη που παίρνουν έχει σχήμα τετραγώνου με τις κάνες των πυροβόλων προς τα έξω. Μερικά απ’ τα Α.Μ. αν δεν έχουν ιδιαίτερη φρουρά πεζικού, αναλαβαίνουν τη φρούρηση: το προσωπικό τους παραμένει σε επιφυλακή, η μαχητικότητά του όμως είναι πολύ περιορισμένη, απ’ την αϋπνία και την κόπωση. Ξέχωρα απ’ αυτό, τα Α. Μ. κατά τη νύχτα, χάνουν τα πλεονεχτήματα της παρατήρησης και της κίνησης κι έτσι προσβάλλονται ευκολότερα. Μια ταυτόχρονη και αιφνιδιαστική επίθεση με πάντζερ στους καταυλισμούς έχει πάντα καλά αποτελέσματα, αρκεί να γίνεται απ’ τα πριν λεπτομερής αναγνώριση και να υπονομεύονται οι δρόμοι διαφυγής των Α.Μ. Στην περίπτωση αυτή, το σύστημα πυροδότησης των ναρκών θα πρέπει να εξασφαλίζεται με συρματοπαγίδες, που τεντώνονται καθ’ όλο το πλάτος του δρόμου (Στήριξη του σύρματος σε κοντινά δέντρα, τηλεγραφόξυλα κι όπου δεν υπάρχουν σε πάσσάλους μπηγμένους στη γη).

Περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός»

Μηνιάτικο Στρατιωτικό-Πολιτικό Όργανο του Γενικού Αρχηγείου του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

Αριθμός Φύλλου 7, Ιούλης 1948




Το 2ο σχεδιάγραμμα και ένα μικρό "βιογραφικό"