Η ΟΠΛΑ: Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα.

Η ΟΠΛΑ: Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα.
Έχει την Ιστορία της. Την έχουν κατασυκοφαντήσει:
«Οι φονιάδες».
Δεν είναι αλήθεια. Εμείς, οι Αθηναίοι ξέρουμε ότι μπορούσαμε να στηριχτούμε σ' αυτούς, στις απεργίες, στις διαδηλώσεις, και στα γραψίματα στους τοίχους. Βγαίναμε τη νύχτα, όταν απαγορευότανε η κυκλοφορία και μας κάνανε επιθέσεις ακόμη και οι «εδεσίτες ». Αυτούς, του ΕΔΕΣ της Αθήνας, που αναγκάστηκε να τους αποκηρύξει ο ίδιος ο Ζέρβας σα συνεργάτες των γερμανών. Τα μέλη της ΟΠΛΑ ήταν οπλισμένα. Μας προστάτευαν.
Γινόντουσαν μάχες κάθε βράδυ. Ύστερα άρχισαν να χτυπιούνται ανοιχτά με τον εχθρό, σε αντίποινα για την τρομοκρατία.
Ήταν παλικάρια και αποφασισμένοι. Δεν είναι εύκολο να μπαίνεις στο «Πικαντίλλυ» και να χτυπιέσαι με τους γκεσταπίτες. Δεν είναι εύκολο να χτυπιέσαι ανοιχτά με τους Έλληνες φασίστες που τρομοκρατούσαν τις συνοικίες. Το έκαναν και πέτυχαν.
Θα το σκεφτόντουσαν πολύ οι φασιστικές συμμορίες να μπούνε και να χτυπήσουν τις συνοικίες:
Η ΟΠΛΑ θα εκδικηθεί ! . . .

Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής: "Ημερολόγιο προσφυγιάς".

Ο σιδηροδρομικός Πασχάλης Πουσκουλέλης ήταν συνδικαλιστικό στέλεχος του Εργατικού ΕΑΜ Θεσσαλονίκης, με εντυπωσιακή αντιστασιακή δράση. Δράση η οποία τον έβαλε γρήγορα στο στόχαστρο της τρομοκρατικής γερμανοντυμένης συμμορίας του περίφημου δωσίλογου Δάγκουλα. Από τον Απρίλιο του 1944, ο Πουσκουλέλης, για να γλυτώσει κρυβόταν σε φιλικά του σπίτια, ενώ σκεφτόταν να αφήσει την συνδικαλιστική δουλειά και να ανεβεί στο βουνό.

Η ΟΠΛΑ, προκειμένου να τον προστατέψει, έστειλε ένα μόνο ανώνυμο γράμμα στον δωσίλογο πρόεδρο του σωματείου σιδηροδρομικών Θεσσαλονίκης. Αυτός τρομοκρατημένος ήρθε σε επαφή με τους συμμορίτες του Δάγκουλα για να σταματήσουν να κυνηγούν τον αντιστασιακό συνδικαλιστή. Στη συνέχεια πήγε ο ίδιος προσωπικά και βρήκε τον Πουσκουλέλη και τον διαβεβαίωσε ότι δεν πρέπει να φοβάται για τη ζωή του και να σταματήσει να κρύβεται ....

Ο αριστερός συνδικαλιστής Σταύρος Πιτιανούδης, μέλος του Εργατικού ΕΑΜ Θεσσαλονίκης, στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου στο Εργατικό Κέντρο της πόλης το 1944, τολμά να μιλήσει ανοιχτά και απροκάλυπτα υπέρ του ΕΑΜ και του αγώνα του ΕΛΑΣ. Οι εργάτες τον καταχειροκροτούν.

Αμέσως τρεις άντρες της Ασφάλειας τον συλλαμβάνουν κατεβάζοντας τον από το βήμα. Τον σέρνουν στο γραφείο του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Θεοδώρου, ενώ λίγο μετά τηλεφωνούν για να "έρθει αμάξι να τόνε πάρει".

Ο Πιτιανούδης δεν τα έχασε καθόλου. Πληροφορεί τον Θεοδώρου ότι η ΟΠΛΑ έχει πάρει ήδη τα μέτρα της, προβλέποντας την εξέλιξη των γεγονότων, οπότε αν πάθει τίποτα, την άλλη μέρα θα το πληρώσει με το κεφάλι του.

Ο Θεοδώρου, παράλυτος από τον φόβο επεμβαίνει στους ασφαλίτες και καταφέρνει να αφεθεί ελεύθερος ο αντιστασιακός συνδικαλιστής. Ο επικεφαλής ασφαλίτης περιορίζεται απλά να ψιθυρίσει στον Θεοδώρου:
"Τότε κύριε πρόεδρε γιατί μας φωνάζετε, για να μάς γιουχαΐζουν οι εργάτες;" και παίρνει τους άντρες του και φεύγει.

Οι ιστορίες είναι παρμένες από τις συνεντεύξεις του Άγγελου Αυγουστίδη και τις σημειώσεις που του έχουν δώσει οι ίδιοι οι συνδικαλιστές στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Οι ανακρίβειες των απομνημονευμάτων του Α.Στίνα

Τα τελευταία χρόνια με την διάδοση του διαδικτύου και τη παράλληλη απομάκρυνση από τα ιστορικά γεγονότα, έχουνε ανακαλυφθεί διάφορα ντοκουμέντα τα οποία αναπαράχθηκαν αστραπιαία στον εθνικιστικό ηλεκτρονικό τύπο όπως ο λόγος του Άρη στην Δεσφίνα.Ντοκουμέντα που συνεχίζουν να παίζουν το ρόλο των chains letters στην μικρή ιστορία του Ελληνικού Διαδικτύου.

‘Όμως πέρα από την προσπάθεια για μια εθνικιστική αναθεώρηση της ιστορίας η οποία είναι απλοϊκή και αυτοαναιρούμενη,υπάρχει και η αναθεώρηση της ιστορίας από τα αριστερά*.Εκεί πρωτεύοντα ρόλο παίζουν τα απομνημονεύματα του Α.Στίνα.

Κυκλοφορούν εδώ και χρόνια στο διαδίκτυο,ενώ έχουν γίνει σημαία ενός μικρού μέρους ατόμων και ομάδων που θέτουν τον εαυτό τους στο ίδιο πολιτικό χώρο που ανήκε ο συγγραφέας τα τελευταία χρόνια της ζωής του,χωρίς να εξετάζουν την ιστορική ακρίβεια των κειμένων του.

Ο ίδιος ο Στίνας ποτέ του δεν ισχυρίστηκε ότι γράφει ιστορία,αντίθετα τα κείμενα του αναπαράγονται ως πραγματική ιστορία και ο αντίλογος είναι εκ των προτέρων ύποπτος(σταλινικός).Είναι αρκετή και μόνο η κατηγορία του σταλινισμού π.χ για να αποδείξει ότι η ΟΠΛΑ σκότωνε αδιακρίτως το 1943-ενώ δεν υπήρχε- λόγω διαφωνιών με αγωνιστές πριν 20 και 25 χρόνια.

Έτσι για την όποια καταστολή(δίκαιη ή άδικη)της ΟΠΛΑ ή του ΕΛΑΣ,δεν ψάχνονται οι αιτίες της στα γεγονότα της εποχής,αλλά υπάρχει το αυτονόητο της σταλινικής προσήλωσης καθώς και η εγκληματική/εξουσιαστική φύση του ΚΚΕ που εξηγεί τα πάντα.

Η τελευταία αφορμή για αυτό το αφιέρωμα ήταν ένα κείμενο για τα Δεκεμβριανά που γράφτηκε από την Συσπείρωση Αναρχικών και δημοσιεύτηκε στο anarchypress.gr όπου αναπαράγεται η πτωματολογία της Ακροδεξιάς με αριστερή επιβεβαίωση τι άλλο; Τα απομνημονεύματα του Στίνα.

Σκότωσαν εργάτες γιατί δούλευαν σε γερμανικές επιχειρήσεις. Στους ομαδικούς τάφους που άνοιξαν στο Περιστέρι, μπροστά στην αντιπροσωπεία των αγγλικών εργατικών συνδικάτων όλα τα πτώματα φορούσαν μπαλωμένα κουρέλια και τα χέρια τους ήταν χέρια εργατών. Τα αγγλικά συνδικάτα και το αγγλικό εργατικό κόμμα είχαν τότε ζωηρά διαμαρτυρηθεί για την επέμβαση των Άγγλων στην Ελλάδα, εναντίον μιας δημοκρατικής αντιστασιακής οργάνωσης. Ο Τσώρτσιλ τους πρότεινε να εκλέξουν μια επιτροπή και να την στείλουν στην Ελλάδα για να γνωρίσει από κοντά αυτήν τη «δημοκρατική αντιστασιακή οργάνωση». Αυτοί ήρθαν και είδαν.**

Ο Στίνας αναφέρεται στην περιβόητη «έκθεση Σίτριν» .Είναι η μεγαλύτερη ανακρίβεια των απομνημονευμάτων του.Ένα ψέμα στο οποίο βασίστηκε η κονσερβολογία των ακροδεξιών και αναπαράγεται μέχρι σήμερα.

Η απελευθέρωση τον Μάη, λίγες μέρες δηλαδή μετά την κατοχή, με υπόδειξη της βουλγαρικής μυστικής υπηρεσίας, των σλαυομακεδόνων κομμουνιστών, τους έκανε να είναι εντελώς πλέον βέβαιοι για την απελευθέρωση όλων των κρατουμένων κομμουνιστών και για τη σταθερότητα και ισχύ του συμφώνου φιλίας Χίτλερ - Στάλιν.

Η απελευθέρωση των Σλαβομακεδόνων κομμουνιστών έγινε στις 30 Ιουνίου 1941 ,όταν η επίθεση των Ναζι ενάντια στην ΕΣΣΔ ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου.Οπότε δεν ήταν -καθόλου- βέβαιοι για την σταθερότητα του συμφώνου.Το ψέμα αυτό,έχει αναπαραχθεί σε ακροδεξιά βιβλία.Πιθανότατα το αντέγραψε από εκεί ο Στίνας.

Όταν μετά τη συνθηκολόγηση του Μπαντόλιο, οι Γερμανοί έδιωξαν τους Ιταλούς και κατέλαβαν την Κέρκυρα, είπαν στον πληθυσμό: Μπορείτε να κάνετε ότι νομίζετε για την επιβίωση σας, αλλά μην πειράξετε το στρατό μας και τις εγκαταστάσεις του. Δεν τις πείραξαν και δεν πείραξαν και αυτοί κανέναν.

“Στις 10 Ιουλίου 1944, τα Γερμανικά Ες Ες και η αστυνομία με τη βοήθεια των μονάδων της Βερμάχτ, απέλασαν Εβραίους από την Κέρκυρα. Διακόσιοι από τους 2.000 Εβραίους κατοίκους του νησιού βρήκαν άσυλο σε Χριστιανικές οικογένειες, αλλά 1.800 απελάθηκαν στο Άουσβιτζ-Μπιρκενάου.”

Η κριτική έγινε σε καθαρά ιστορικά γεγονότα.Τα κείμενα του Στίνα βρίθουν ψευδών στοιχείων.΄Οσοι τα επικαλούνται πρέπει να νιώθουν υποχρεωμένοι να τα διασταυρώνουν(εφόσον τα αποδέχονται)και με άλλα στοιχεία.Η κριτική θα συνεχιστεί και σε δεύτερο μέρος

*Μάλιστα η προσπάθεια αναθεώρησης συμπίπτει ετεροχρονισμένα με τις από δεξιά μελέτες του Ν.Μαρατζίδη και Στ.Καλύβα περί «κόκκινης βίας»

**Τα κείμενα του Α.Στίνα έχουν παρθεί από το βιβλίο "ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ"

Η εκτέλεση του Ν. Καλύβα από την ΟΠΛΑ

Η ΟΠΛΑ, όσες αντιρρήσεις και να έχει κανείς για το σύνολο της δράσης της, (ειδικά για την περίοδο μετά τον Αύγουστο του 1944), είναι γεγονός ότι περιόρισε την προδοσία στην Αθήνα. Πάρα πολλοί συνδικαλιστές του ΕΕΑΜ σώθηκαν την τελευταία στιγμή από την εκτέλεση μόνο και μόνο από τον φόβο που προκαλούσαν οι τρομοκρατικές μέθοδοι της ΟΠΛΑ στους αντιπάλους του εργατικού κινήματος και του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Στις 24 Ιανουαρίου του 1944, ημέρα Πέμπτη και ώρα 7.15 πρωινή, εκτελείται ο σοσιαλφασίστας υφυπουργός Εργασίας και ταυτόχρονα γραμματέας της Εθνικής (διάβαζε προδοτικής) Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας, Νικόλαος Καλύβας. Γνωστός συνδικαλιστής του Μεσοπολέμου, στη συνέχεια στέλεχος του μεταξικού συνδικαλισμού και από τον Μάιο του 1941 ένας από τους Κουίσλινγκς της εργατικής τάξης της χώρας μας. Η εκτέλεση έγινε υποδειγματικά από κομάντο της ΟΠΛΑ.

Δύο ημέρες πριν, ο συνδικαλιστής του Εργατικού ΕΑΜ Σταμάτης Μαστρογιαννάκος, είχε μπει με "τσαμπουκά" στα γραφεία του Υφυπουργείου Εργασίας και είχε ανοιχτά απειλήσει τον Καλύβα (με τον οποίο είχε ανοιχτούς λογαριασμούς από την δεκαετία του 1930), για έναν νόμο που προωθούσε η κυβέρνηση Ράλλη, νόμο που καταργούσε την απαγόρευση των απολύσεων εργατών από τις επιχειρήσεις που απασχολούνταν. Η απαγόρευση είχε διαταχθεί από τον Τσολάκογλου, μέσα στον τραγικό για τη φτωχολογιά χειμώνα του 1941, στην προσπάθειά της κυβέρνησης του να περισώσει ότι μπορούσε από το ήδη εξανεμισμένο εισόδημα των εργατών.

Εννοείται ότι μετά την εκτέλεση του Καλύβα - η οποία μάλιστα χαιρετίστηκε από το Λονδίνο, για να τα λέμε και όλα, χωρίς να αφήνουμε την προπαγάνδα της μπουρζουαζίας να συσκοτίζει την κρίση μας - ένας από τους πρώτους που πιάστηκαν ως ύποπτοι ήταν ο Σταμάτης Μαστρογιαννάκος.

Η κατηγορία ενάντια στον Μαστρογιαννάκο στηρίχθηκε στη βασική μαρτυρία ενός συνδικαλιστή της παράταξης του Καλύβα που ήταν παρών, όταν ο τελευταίος απειλήθηκε.

Λίγες ημέρες μετά, ο σύντροφος Μαστρογιαννάκος, μέσω του Φώτη Μακρή (αργότερα ηγέτη του καραμανλικού εργατοπατερισμού, μόνιμος γραμματέας της ΓΣΕΕ για είκοσι σχεδόν χρόνια μετά τον Εμφύλιο, αλλά το 1944 μέλος του ΕΕΑΜ), που τού πήγε στο κελί φαΐ και τσιγάρα, απείλησε τον μάρτυρα ότι αν δεν ανακαλέσει την αρχική του κατάθεση, τόσο αυτός όσο και τα παιδιά του θα μπουν στη "μαύρη λίστα" της ΟΠΛΑ. Ο βασικός μάρτυρας, όπως έλεγε αργότερα ο Μακρής, παρέλυσε ολόκληρος από την απειλή. Αμέσως ανακάλεσε τα πάντα και ο Μαστρογιαννάκος ελλείψει αποδείξεων αφέθηκε ελεύθερος ...


Όταν η ΟΠΛΑ συνέφερε τους Άγγλους, αποτελείτο από πατριώτες που εκτελούσε προδότες. Και το Λονδίνο και όλες οι αγγλοαμερικανικές εφημερίδες πανηγύριζαν για τα κατορθώματά της. Όταν δεν συνέφερε πια, αποτελείτο από εγκληματικά κομμουνιστικά στοιχεία.

Οι New York Times, θριαμβολογούν για την εκτέλεση του υφυπουργού Εργασίας της κυβέρνησης Ράλλη, από τρεις νέους ...πατριώτες (της ΟΠΛΑ δηλαδή, αλλά μετά τον Δεκέμβριο, το ξέχασαν).

και σε OCR:

DESPISED GREEK SLAIN
Labor Minister Nicholas Kalyvas Shot by Three Youths
By Wireless to
THE NEW YORK TIMES.

CAIRO, Egypt,

Jan. 28 — Greek Quisling Labor Minister Nicholas Kalyvas, reported by the Germans to have been shot yesterday by three youths, is described in patriotic Greek circles here as possibly the most despised man in the entire country.
Mr. Kalyvas, formerly of left wing tendencies, became a turncoat under the Metaxas regime, acting as chief of the labor center organization set up to replace the outlawed trades unions. Several times accused of treachery during the war, he expressed willingness to collaborate with the Germans as soon as they entered Athens.
Later as secretary of the labor union under German domination, Mr. Kalyvas came out in favor of the compulsory sending of Greek workers to Germany and agreed to the entrance of Bulgarians into Macedonia and Thrace.


Published: January 29, 1944 Copyright © The New York Times

Σε ελεύθερη μετάφραση:

Ένας σιχαμερός Έλληνας εξολοθρεύτηκε.
Ο Υπουργός Εργασίας Νικόλαος Καλύβας πυροβολήθηκε από τρεις νέους.
Από τον ανταποκριτή των
New York Times.

Κάιρο, Αίγυπτος,

28 Ιανουαρίου - Ο Έλληνας Κουίσλινγκ Υπουργός Εργασίας, σύμφωνα με τις χθεσινές γερμανικές ανταποκρίσεις, φέρεται εκτελεσμένος, από τρεις νέους. Ο δολοφονημένος, περιγράφεται από ελληνικούς πατριωτικούς κύκλους, ίσως ο πιο απεχθής άνθρωπος σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο Καλύβας, πρώην μέλος ενός αριστερού κόμματος, αποστάτησε κατά την διάρκεια της μεταξικής περιόδου και έγινε ένας από τους ηγέτες των κυβερνητικών εργατικών οργανώσεων που αντικατάστησαν τα εκτός νόμου συνδικάτα. Κατά την διάρκεια ακόμα του πολέμου πολλές φορές κατηγορήθηκε για προδοτικές ενέργειες, ενώ ήδη από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα εξέφρασε την επιθυμία της πλήρους συνεργασίας μαζί τους.
Αργότερα ως γραμματέας εργατικών σωματείων, τάχθηκε υπέρ της υποχρεωτικής μεταφοράς Ελλήνων εργατών στη Γερμανία, ενώ συμφώνησε και για την είσοδο των Βουλγάρων στην Ελληνική Μακεδονία και Θράκη.

Ο Γιώργος Μαυρίκος έχει λοιπόν απόλυτο δίκιο όταν γράφει σχετικά:

Χωρίς την δράση της ΟΠΛΑ στις πόλεις και τα αστικά κέντρα οι φασίστες και τα εγχώρια όργανά τους θα δρούσαν ανενόχλητοι, ατιμώρητοι και ασύδοτοι.
Ο φόβος όμως ότι η ίσως ΟΠΛΑ "τους γράψει στα τεφτέρια της" και έτσι θα λογοδοτήσουν, κράτησε στη ζωή εκατοντάδες συνδικαλιστικά στελέχη και χιλιάδες άλλους αγωνιστές. Και είναι τουλάχιστον παράλειψη ότι μέχρι και σήμερα ο ρόλος των παλικαριών της ΟΠΛΑ δεν έχει ακόμα αναδειχθεί κάτω από τη συκοφαντία και την πίεση της φαιάς προπαγάνδας που πενήντα χρόνια τώρα ξεδιπλώνουν οι αστοί.

οι συνεντεύξεις από τον παλαίμαχο συνδικαλιστή της Αριστεράς Σταμάτη Μαστρογιαννάκο, πάρθηκαν από τον ιστορικό Άγγελο Αυγουστίδη

Η έκθεση Σίτριν

Εισαγωγικά .

Η υπόθεση του συνδικαλιστή ηγέτη των αγγλικών TUC (Trade Union Congress) , Walter Citrine δεν είναι πρωτότυπη στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος . Δεν ήταν η πρώτη , αλλά δυστυχώς ούτε και η τελευταία φορά που ένας συνδικαλιστής ηγέτης με την αυταπάτη της ίσης συμμετοχής στην εξουσία , με την ελπίδα της κοινωνικής ανόδου , τυφλώνεται στην κυριολεξία και αφήνεται να παρασυρθεί από το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο της χώρας του και να γίνει τυφλό εκτελεστικό όργανό του .
Είναι άκρως διδακτική όμως , γιατί επιβεβαιώνει την λενινιστική άποψη για τα όρια του συνδικαλιστικού αγώνα , όταν αυτός δεν συνδυάζεται με την αντίστοιχη πολιτική και ιδεολογική κατάρτιση . Και την επιβεβαιώνει με πολύ σκληρό τρόπο .

Βιογραφικά στοιχεία .



Ο Walter Mc Lennan Citrine , γεννήθηκε στο Liverpool της Αγγλίας στις 22 Αυγούστου 1887 . Η οικογένεια του ήταν εργατική . Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ηλεκτρολόγος και σε πολύ νεαρή ηλικία ενεργοποιήθηκε στο εργατικό συνδικάτο των ηλεκτρολόγων . Το 1920 έγινε αναπληρωτής γραμματέας του συνδικάτου του (Electrical Trades Union) , ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα έγινε βοηθός του γενικού γραμματέα της Συνομοσπονδίας Εργατικών Ενώσεων της Αγγλίας (TUC) . To 1926 έγινε γραμματέας των TUC, θέση, που κράτησε για 20 ολόκληρα χρόνια, ως το 1946. Το 1945 έγινε πρώτος γραμματέας της World Federation of Trade Unions (WFTU), θέση που κράτησε για ένα ακριβώς χρόνο .
Οι πολιτικές του θέσεις ήταν βαθύτατα αντικομμουνιστικές ,
Από το 1947 ως το 1957 ανέλαβε διοικητής της αντίστοιχης ΔΕΗ της Αγγλίας (Central Electricity Authority) .
Έγραψε πολλά βιβλία , όπως «Η Ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος της Μεγάλης Βρετανίας» (The Trade Union Movement of Great Britain 1926) .
Ονομάσθηκε ιππότης το 1935 και λόρδος το 1946 .
Πέθανε σε ηλικία 96 ετών , το 1983 .
Θα ασχοληθούμε με την εμπλοκή του Citrine στην υπόθεση των Δεκεμβριανών .


Το πρόβλημα .

Αν και ο βρετανικός τύπος την περίοδο του Δεκεμβρίου του 1944 βρισκόταν για λόγους Εθνικής Ασφαλείας σε καθεστώς αυστηρής λογοκρισίας (ας μην ξεχνούμε ότι ο πόλεμος με τη Γερμανία συνεχιζόταν) , καθεστώς το οποίο συνεχίστηκε μέχρι και το Φεβρουάριο του 1945 , ο Τσώρτσιλ και ο Ήντεν βρέθηκαν σε εξαιρετικά δεινή θέση λόγω της κατάστασης η οποία είχε δημιουργηθεί στην Αθήνα .
Τόσο το Εργατικό Κόμμα που βρισκόταν τότε στην Αντιπολίτευση , όσο και η βρετανική κοινή γνώμη ήταν εναντίον της αγγλικής επέμβασης σε μία μικρή συμμαχική χώρα που τόσα είχε προσφέρει στον κοινό αγώνα . Ο αμερικανικός τύπος ο οποίος κυκλοφορούσε ελεύθερα στις μεγάλες αγγλικές πόλεις ήταν στην πλειοψηφία του φιλοεαμικός , γεγονός το οποίο δημιουργούσε επιπρόσθετα προβλήματα στον Βρετανό πρωθυπουργό .

Από τις αρχές του Ιανουαρίου του 1945 , ο στόχος της βρετανικής κυβέρνησης ήταν να πείσει τον αγγλικό λαό , αλλά και την αντιπολίτευση , πως οι χιλιάδες Βρετανοί στρατιώτες που εν μέσω του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μάχονταν ενάντια σε ένα πρότινος συμμαχικό παρτιζάνικο στρατό , τον ΕΛΑΣ , στην πράξη πολεμούσαν για την επικράτηση των αξιών του πολιτισμού και της ελευθερίας , για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας που κινδύνευε από μία σπείρα κακοποιών .

Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ , έπρεπε να αμαυρωθούν μπροστά στην αγγλική και γενικότερα στην διεθνή κοινή γνώμη . Έπρεπε να φανεί πως το ΕΑΜ ήταν μία συμμορία σαδιστών δολοφόνων , μία σπείρα εξτρεμιστικών κομουνιστικών στοιχείων που σκότωναν αθώους και έπιαναν ομήρους .

Άρχισε η διαδικασία συκοφάντησης του ΕΛΑΣ και μέσα από αυτόν ολόκληρης της αντίστασης του Ελληνικού λαού . Η Ελληνική Δεξιά , ήταν πρόθυμη να δώσει κάθε βοήθεια στην προσπάθεια αυτή .

Ο Λήπερ έστελνε συνεχώς εκθέσεις που αναφέρονταν στις φρικαλεότητες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ . Το ίδιο και η AGIS (Anglo-Greek Information Service) , η Αγγλοελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών που ήταν παράρτημα της Υπηρεσίας Ψυχολογικού Πολέμου (Political Warfare Executive) .

Ο Τσώρτσιλ έλπιζε ότι θα τα καταφέρει .
19 Ιανουαρίου τηλεγραφεί στον Λήπερ :

«Μην ανησυχείς πολύ για την κοινή γνώμη εδώ ή για τον αντιπολιτευόμενο Τύπο. Ποτέ δεν θα ικανοποιήσεις τους εκ πεποιθήσεως ΕΛΑΣΙΤΕΣ. Όμως νομίζω ότι τους απομονώσαμε και τους καταστήσαμε αναξιόπιστους ... Τα τηλεγραφήματά σου σχετικά με διάφορα εγκλήματα τα διάβασα σήμερα στη Βουλή και προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση. Ο υπουργός Εξωτερικών θα προσθέσει και άλλα αύριο. Ο κύριος Μπέβην ισχυρίσθηκε ότι, αφού διαβάσαμε αποσπάσματα από τα έγγραφα αυτά, πρέπει να τα δημοσιεύσουμε σε μία Λευκή Βίβλο. Και βέβαια θα το κάνουμε μετά χαράς και θα προσθέσουμε όποιες άλλες εκθέσεις καταφθάσουν εν τώ μεταξύ. Είναι όμως απολύτως ζωτικό να είναι βάσιμες και να δοθούν τα ονόματα αυτών που είναι υπεύθυνοι γι' αυτές ... ούτε μία φωνή δεν υπερασπίσθηκε σήμερα τη συνεχιζόμενη κράτηση των όμηρων και ο κύριος Greenwood, που μίλησε εξ ονόματος των μη υπουργών μελών του Εργατικού Κόμματος. εξέφρασε έντονα τον αποτροπιασμό του γι' αυτήν τη μορφή ωμότητας ».

Παρά την αισιοδοξία του Τσώρτσιλ , οι αναφορές αυτές είχαν λίγο πολύ, μικρή προπαγανδιστική αξία . Στην ουσία δεν είχαν κάποιο σημαντικό περιεχόμενο και το σπουδαιότερο τα ντοκουμέντα που παρατέθηκαν δεν περιελάμβαναν τα γεγονότα από το Νοέμβριο και μετά , κάτι που επιδίωκαν έντονα οι βουλευτές της Αντιπολίτευσης . Η προσπάθεια του κυρίου Τσώρτσιλ κινδύνευε να πέσει στο κενό .

Έπρεπε να βρεθεί ένας μάρτυρας , ένα πρόσωπο υπεράνω πάσης υποψίας που να διαβεβαιώσει τον αγγλικό λαό πως οι βαρβαρότητες της Αριστεράς ήταν γεγονός . Και το πρόσωπο αυτό δεν άργησε να φανεί στο προσκήνιο . Ήταν ο συνδικαλιστής ηγέτης sir Walter Citrine που ετοιμαζόταν να μεταβεί στην Αθήνα επικεφαλής μιας αντιπροσωπείας Βρετανών συνδικαλιστών , για να ερευνήσει τις καταστροφές που άφησε ο πόλεμος και η κατοχή και οπωσδήποτε να δει τις δυνατότητες αναδιοργάνωσης του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος και τις πιθανότητες σύνδεσής του με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά .

Ο Citrine είχε προσκληθεί από τη ΓΣΕΕ , στις αρχές του Νοεμβρίου του 1944 , μία πρόσκληση η οποία διαβιβάστηκε στο TUC επίσημα μέσω του Φορεί Όφις και ήταν υπογεγραμμένη από τους Έλληνες συνδικαλιστές Καλομοίρη και Θέο . Λόγω των γνωστών γεγονότων του Δεκεμβρίου την αντιπροσωπεία του TUC θα αναγκασθεί να πάει στην Ελλάδα στις 22 Ιανουαρίου του 1945 .

Η επίσκεψη .

O Citrine έπεσε στην παγίδα των Τσώρτσιλ και Λήπερ. Ο τελευταίος απέδειξε μάλιστα ότι διέθετε εξαιρετικές οργανωτικές ικανότητες, αφού σχεδίασε με άψογο και αριστοτεχνικό τρόπο το πρόγραμμα της επίσκεψης του συνδικαλιστή ηγέτη. Διερμηνέας του Citrine διορίσθηκε κάποια κυρία Ρωξάνη Σέντγουικ , γόνος μιας αριστοκρατικής αλλά εξαιρετικά συντηρητικής οικογένειας Ελλήνων τραπεζιτικών . Ο σύζυγος της κυρίας Ρωξάνη ήταν ένας άκρως αντιδραστικός ανταποκριτής στους New York Times και λόγω της καταφανούς μεροληψίας του ενάντια στην Αριστερά , είχαν διατυπωθεί πολλές φορές παράπονα στην διεύθυνση της εφημερίδας .

23 Ιανουαρίου . Ο Citrine επισκέπτεται τον Δαμασκηνό . Με αυστηρό ύφος τον ρωτά αν οι ελληνικές αρχές , κρατούν αιχμαλώτους υπό τον θεσμό της ομηρείας . Ο πανέξυπνος ιεράρχης στην κυριολεξία διαρρηγνύει τα ιμάτιά του . Όχι , όχι . Ουδέποτε η ελληνική κυβέρνηση θα έπραττε κάτι ενάντια στους διεθνείς νόμους . Λίγο αργότερα επισκέπτεται τον υπουργό της Δικαιοσύνης , όπου ακούει τα ίδια. Επισκέπτεται στη συνέχεια τις φυλακές . Υπάρχουν προβλήματα στην διαβίωση των κρατουμένων , κυρίως επισιτιστικά , αλλά γενικά οι συνθήκες κράτησης είναι αποδεκτές και σχετικά αξιοπρεπείς . Μένει ευχαριστημένος .

24 Ιανουαρίου . Ο Citrine έρχεται σε συνάντηση με μία ομάδα πρώην ομήρων , που μόλις είχαν ελευθερωθεί από τον ΕΛΑΣ . Ακούει τις τραγικές διηγήσεις τους , σημειώνει την άθλια ενδυμασία τους . Στην κυριολεξία συντρίβεται . Στη συνέχεια πριν προλάβει να συνέλθει από τα τρομερά που άκουσε , μεταφέρεται στο Περιστέρι και βρίσκεται μπροστά στο τρομερό θέαμα των πτωμάτων που βρίσκονται σε αποσύνθεση . Τού μιλάνε για 10000 δολοφονημένους από τον ΕΛΑΣ , ως επί το πλείστον με «κονσερβοκούτια» και «μαχαίρια» . Πείθεται . Συναντιέται με συγγενείς νεκρών . Δεν έχει πια αμφιβολίες . «Είναι γεγονός . Ο ΕΛΑΣ είχε διαπράξει μαζικές , φρικτές δολοφονίες».

Δεν είναι έμπειρος . Δεν έχει καμία σχέση με τους σκληροτράχηλους πολεμικούς ανταποκριτές των ξένων εφημερίδων . Γράφει ο ψύχραιμος και φλεγματικός Collin Wright :

«Το ΕΑΜ έρευνα το θέμα των ωμοτητών και νομίζω ότι θα ανακαλύψουμε πώς οι πιο πολλές είναι αέρας φρέσκος. Λέγεται ότι η Δεξιά έπαιξε κάποιο βρόμικο παιχνίδι σε βάρος της Αριστεράς. Άνθρωποι που πέθαναν από φυσικά αίτια εξετάφησαν, οι μύτες και τ' αυτιά τους αποκόπηκαν, τα μάτια τους βγήκαν και τα γεννητικά τους όργανα κακοποιήθηκαν. Τα ακρωτηριασμένα αυτά πτώματα επιδείχθηκαν ως ακρότητες του ΕΛΑΣ. Παρουσιάστηκαν μερικοί και δήλωσαν με όρκο ότι τάφοι συγγενών τους είχαν παραβιαστεί .. »


O Citrine δεν είναι όμως Wright .
Δε γνωρίζει από τις ελληνικές ραδιουργίες . Είναι ευκολόπιστος . Το μόνο που νιώθει πια είναι αηδία και αποτροπιασμό για την ελληνική αριστερά . Υιοθετεί τις απόψεις του Λήπερ και γίνεται υπέρμαχος της πολιτικής του Τσώρτσιλ .

26 Ιανουαρίου . Συναντιέται με τον Σκόμπυ και σε μια συγκέντρωση αλεξιπτωτιστών του βρετανικού στρατού , επιτίθεται με έντονη φρασεολογία τόσο στην ελληνική αριστερά , όσο και στο φιλοεαμικό τύπο και στους συμπαθούντες του Εργατικού Κόμματος .

Ο Τσώρτσιλ έχει πια πετύχει στο στόχο του .
Ο Citrine επικρίνει το Σκόμπυ γιατί δεν επιτέθηκε ενάντια στον ΕΛΑΣ νωρίτερα ! Στην έκθεση που θα υποβάλει θα δεχθεί όλη τη φιλολογία της Δεξιάς . Ο ΕΛΑΣ δεν πολέμησε τους Γερμανούς . Ο ΕΛΑΣ τρομοκρατούσε την ύπαιθρο , εξόντωσε όλες τις μη κομουνιστικές αντιστασιακές ομάδες , είχε σκοπό να αιματοκυλίσει την Αθήνα κλπ .

Θλιβερός κατήφορος . Τις επόμενες ημέρες θα βρει λίγο χρόνο για να ασχοληθεί με το αρχικό αντικείμενο της επίσκεψης του .


Κηδεία των θυμάτων των Δεκεμβριανών, μετά τη Βάρκιζα .

Για την πτωματολογία και τους ομήρους .

Από την αρχή των Δεκεμβριανών συγκρούσεων , ο στόχος των βρετανικών και κυβερνητικών δυνάμεων ήταν η εξάρθρωση των πολιτικών οργανώσεων του ΕΑΜ , οι οποίες αποτελούσαν και πηγή των εφεδρειών του ΕΛΑΣ , εφεδρείες που τις πρώτες ημέρες του πολέμου φαίνονταν αστείρευτες . Έγιναν πάνω από 12000 συλλήψεις πολιτών και παρτιζάνων . 8000 από αυτούς μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα στην Αφρική . Οι φήμες ωστόσο μέσα στους κύκλους της Αριστεράς για δολοφονίες και βασανισμούς των κρατουμένων είχαν φουντώσει . Η χειρότερη των διαδόσεων ήταν πως το ανθρώπινο φορτίο των αρματαγωγών που «δήθεν» πήγαιναν στην Αίγυπτο πεταγόταν στην κυριολεξία στην θάλασσα .


Συλλήψεις αριστερών από Άγγλους .

Από τις 18 Δεκεμβρίου , τόσο ο ΕΛΑΣ , όσο και η Εθνική Πολιτοφυλακή και η ΟΠΛΑ άρχισαν για αντιπερισπασμό να συλλαμβάνουν δεξιούς ή αμφιβόλου προς την αριστερά και το ΕΑΜ φρονήματος πολίτες . Έγιναν υπερβασίες εκατέρωθεν .Εκτός από γνωστούς και σεσημασμένους δωσίλογους (Μπάκος , Πειρουνάκης) , εκτελέσθηκαν και αθώοι από την ΟΠΛΑ (βλέπε υπόθεση Παπαδάκη) . Γράφει ο Heinz Richter καθηγητής Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Mannheim :

Η θέση για μαζικές εκτελέσεις δεν είναι πλέον δυνατόν να υποστηρίζεται. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ΟΠΛΑ (Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκών Αγώνων), η μυστική αστυνομία του ΚΚΕ, προέβη στην εξόντωση αντίπαλων του κατά την δεύτερη φάση των Δεκεμβριανών. Όμως δεν είναι βέβαιο αν υπήρχε εξουσιοδότηση του Πολιτικού Γραφείου για τις ενέργειες αυτές.

Παράλληλα αναπτυσσόταν ή δραστηριότητα των καλούμενων Λαϊκών Δικαστηρίων, τα οποία καταδίκαζαν διαβόητους συνεργάτες των κατακτητών. Ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων τους δεν είναι γνωστός. Ο αριθμός που δόθηκε από τον Δαμασκηνό ήταν υπερβολικά μεγάλος, αφού οι βρετανικές υπηρεσίες μιλούσαν για 1.500 πτώματα.

Εκτός αυτού, μεγάλο μέρος από τους νεκρούς που είχαν βρεθεί στο Περιστέρι και αλλού δεν είχαν δολοφονηθεί άλλά είχαν πεθάνει από φυσικό θάνατο ή είχαν σκοτωθεί στην διάρκεια των εχθροπραξιών, και μόνον μετά θάνατον είχαν ακρωτηριασθεί κατάλληλα και μεταφερθεί εκεί από συμμορίες της Δεξιάς.

Ακόμη και σήμερα είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει κανείς αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά μ' αυτές τις «δολοφονίες». Όταν ο γράφων προσπάθησε να ερευνήσει το θέμα στη διάρκεια της χούντας, κανείς εκτός από το πρώην ηγετικό στέλεχος του ΕΔΕΣ και αριστεροφιλελεύθερο πολιτικό Κομνηνό Πυρομάγλου, δεν προσεφέρθη να παράσχει πληροφορίες. Κι ο ίδιος ο Πυρομάγλου ζήτησε από τον συγγραφέα να μη χρησιμοποιήσει τ' όνομά του. Όχι από φόβο γι' αυτόν, αλλά για τον πληροφοριοδότη του, που τότε ήταν αξιωματικός της αστυνομίας και μπορούσαν εύκολα να τον ανακαλύψουν. Ο Πυρομάγλου μου είπε ότι το 1958, όταν εξελέγη βουλευτής κάτω από τη σημαία της ΕΔΑ, τον επισκέφθηκε ο παραπάνω αξιωματικός ο οποίος, με άκρα μυστικότητα, του πιστοποίησε ότι κατά την Κατοχή είχε υπηρετήσει στα Τάγματα Ασφαλείας ως αξιωματικός. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1944 τού πρότειναν να τον αποκαταστήσουν στην αστυνομία, αν, τις επόμενες νύχτες, ξέθαβε τους νεκρούς, που είτε είχαν βρει φυσικό θάνατο είτε είχαν πέσει θύματα των μαχών της Αθήνας και είχαν ταφεί στον Εθνικό Κήπο πίσω από τή Βουλή, και τους μετέφερε με καμιόνια στο Περιστέρι. Κι αuτό έκανε, με τη βοήθεια μερικών πρώην ταγματασφαλιτών. Στο Περιστέρι τα πτώματα ακρωτηριάσθηκαν και ρίχτηκαν στους κοινούς τάφους όπου τα είδε ό Citrine. Από τότε είχε τύψεις και, για να ξαλαφρώσει, αποκάλυψε το μυστικό στον Πυρομάγλου .

Ο γράφων δεν έχει λόγο να αμφιβάλλει γι' αυτό, διότι ο ίδιος συνάντησε, μετά την πτώση. της χούντας, δυο αυτόπτες μάρτυρες που εξαναγκάστηκαν τότε ν' αναγνωρίσουν τα πτώματα συγγενών, που είχαν αποβιώσει από φυσικό θάνατο κατά τα Δεκεμβριανά και είχαν ταφεί με τους δολοφονημένους στο Περιστέρι .

Η Μάριον Σαράφη γνωρίζει επίσης δυο παρόμοιες περιπτώσεις στις όποίες αναφέρεται στην εισαγωγή της στην αγγλική έκδοση του βιβλίου (του Στέφανου Σαράφη) Ο ΕΛΑΣ.

« Η επέμβαση των Άγγλων στην Ελλάδα .Από τη Βάρκιζα στον Εμφύλιο Πόλεμο»

Καταδίκη δοσιλόγων για το αδίκημα της προπαγάνδας

Με βάση τη Συντακτική Πράξη 1/1944, "Περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού" (Εφημερίς της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος. Τεύχος Πρώτον, Α.Φ. 12, 6 Νοεμβρίου 1944) και την τροπολογία της με τη Συντακτική Πράξη 6, του 1945 (κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα, υπουργός Δικαιοσύνης Ν. Κολυβάς), καταδικάστηκαν κάποιοι δοσίλογοι, ακραιφνείς γερμανόφιλοι (πολύ λίγοι δυστυχώς), επειδή διέπραξαν το αδίκημα της προπαγάνδας υπέρ του εχθρού, επειδή ο καθένας από αυτούς:

"ἐν ἐπιγνώσει τῆς προσπαθείας τοῦ ἐχθροῦ, ὅπως δί' ὠρισμένων διαδόσεων καταπείση τόν λαόν περί τοῦ δῆθεν ἠθικοῦ τῆς ἐπιθέσεώς του καί ἐπωφελῶς δί' ὅλα τά Εὐρωπαϊκά κράτη τοῦ διεξαγομένου παρ' αὐτοῦ ἀγῶνος τοῦ ἀσφαλοῦς τῆς τελικῆς νίκης του καί τοῦ δῆθεν ἀντιλαϊκοῦ τοῦ ἀγῶνος τῶν Συμμάχων Κρατῶν, διαδίδων κάθ΄ὁποιονδήποτε τρόπον τάς αὐτᾶς ἐξυπηρετοῦσας τήν ἐχθρικήν προπαγάνδαν ἀντιλήψεις".

Δύο καταδικάστηκαν σε θάνατο ερήμην (Σ. Γκοτζαμάνης και Σίτσα Καραϊσκάκη), ενώ τρεις σε ισόβια δεσμά (Τσολάκογλου, Ιωάννης Πασσαδάκης, Έκτωρ Τσιρονίκος).

Στην απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσιλόγων, κηρύσσονται ένοχοι οι παρακάτω για το συγκεκριμένο αδίκημα:


«1) Γ. Τσολάκογλου, 2) Κ. Λογοθετόπουλον, 3) Ι. Ράλλην, 4) Π. Δεμέστιχαν, 5) Δ. Πολύζον, 6) Σ. Γκοτζαμάνην, 7) Ἕκτορα Τσιρονίκον, καί 8) Ι. Πασσαδακήν τοῦ ὅτι ἐν Ἀθήναις καί κατά τάς κατωτέρω ἀναφερόμενας χρονολογίας, καθ’ ἄς οἱ μέν τρεῖς πρῶτοι ἤσαν Πρωθυπουργοί, οἱ δέ λοιποί Ὑπουργοί καί διακεκριμένως ἕκαστος τούτων ἐγένετο συνειδητόν ὄργανον τοῦ ἐχθροῦ πρός διάδοσιν τῆς προπαγάνδας του, ἐξαίρων τό ἔργον τοῦ κατακτητοῦ καί προκαλῶν τήν ἠττοπάθειαν παρά τῷ Ἑλληνικῶ Λαῶ καί τήν περιφρόνησιν τοῦ Ἐθνικοῦ καί συμμαχικοῦ ἀγῶνος.

»Α) Ὁ μέν Γ. Τσολάκογλου ἅ) διά τῆς ἀπό 29 Ἀπριλίου 1941 προκηρύξεώς του πρός τόν Ἑλληνικόν λαόν δημοσιευθείσης εἰς τήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως τεύχ. Ἅ φύλλ. 146, β) δί’ ἡμερησίας διαταγῆς πρός τόν Στρατόν δημοσιευθείσης εἰς τό ἀπό 5/5/41 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἑστία», γ) εἰς δηλώσεις τοῦ δημοσιευθείσας εἰς τό ἀπό 8/10/41 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή», δ) δί’ ἄρθρου του δημοσιευθέντος εἰς τήν ἐφημερίδα «Ἐλεύθερον Βῆμα» τῆς 7/12/41, ε) διά διαγγέλματός του πρός τόν Ἑλληνικόν λαόν τῆς 25/3/42 δημοσιευθέντος εἰς φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή», στ) διά ραδιοφωνικοῦ λόγου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 26/3/42 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος, ζ) διά λόγου ἐκφωνηθέντος ἐν Λεβαδεία καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 7/7/42 φύλλον τῆς ἰδίας ἐφημερίδος, η) δί’ ἑτέρου λόγου του ἐκφωνηθέντος εἰς Λάρισσαν καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 8/7/42 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος, δ) δί’ ἄλλου λόγου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 10/7/42 φύλλον τῆς ἰδίας ἐφημερίδος καί ἐκφωνηθέντος εἰς Βόλον, ι) διά λόγου του ἐκφωνηθέντος ἐν Τρικκάλοις καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 12/7/42 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος, ἴα) δί' ἑτέρου λόγου του ἐκφωνηθέντος ἐν Καρδίτση καί Φαρσάλοις καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 14/7/42 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος, ἴβ) διά ραδιοφωνικοῦ λόγου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 4/9/42 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐλεύθερον Βῆμα», ἴγ) διά ἀνακοινώσεως του λαβούσης χώραν τήν 5 Μαΐου 1941 πρός τάς πνευματικᾶς ἀρχάς τοῦ Κράτους καί πρός διαφόρους ἐκπροσώπους τοῦ λαοῦ.

»Β. Ο Π. Δεμέστιχας διά δύο ἄρθρων του δημοσιευθέντων εἰς τά ἀπό 7/5/41 καί 14/6/41 φύλλα τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή».

»Γ. Ο Δ. Πολύζος δί’ ἄρθρου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 15/6/41 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐλεύθερον Βῆμα».

»Δ. Ο Σ. Γκοτζαμάνης δί’ ἄρθρου του δημοσιευθέντος κατά τήν Ὑπουργίαν του ἀπό 26/5/41-7/4/43 χρονικόν διάστημα, εἰς τήν Ἰταλικήν ἐφημερίδα «Κουαδρίβιο», β) δί’ ἄρθρου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 25/9/41 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐλεύθερον Βῆμα», γ) δί’ ἑτέρου ἄρθρου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 9/11/41 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος, δ) δί’ ἄλλου ἄρθρου του δημοσιευθέντος κατά τήν Ὑπουργίαν του εἰς τήν αὐτήν ἐφημερίδα, ε) δί’ ἑτέρου ἄρθρου του ὑπό τήν ἐπικεφαλίδα «τῶν οἰκιῶν ἠμῶν ἐμπιπραμένων» δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 24/12/41 φύλλον τῆς ἰδίας ἐφημερίδος «Ἐλεύθερον Βῆμα», στ) δί’ ἄρθρου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 2/2/43 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος, ζ) δί’ ἑτέρου ἄρθρου του ὑπό τόν τίτλον «Ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Μεσογείου» δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 2/7/42 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή».

»Ε. Ο Κ. Λογοθετόπουλος ἅ) δί’ ἐκφωνηθέντος ἐπικήδειου λόγου του πρός τά ἐκ βομβαρδισμῶν θύματα τοῦ Πειραιῶς, δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 16/6/42 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐλεύθερον Βῆμα», β) διά λόγου του ἐκφωνηθέντος πρός συγκέντρωσιν ἐργατῶν καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 22/1/43 φύλλον τῆς ἰδίας ἐφημερίδος καί γ) διά ραδιοφωνικοῦ λόγου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 25/2/43 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος.

»ΣΤ. Ὁ Ἕκτωρ Τσιρονίκος ἅ) διά δηλώσεων του δημοσιευθεισῶν εἰς τήν ἐφημερίδα «Γερμανικά Νέα» καί ἀναδημοσιευθεισῶν εἰς τό ἀπό 18/4/44 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή», β) διά δηλώσεών του πρός ἀντιπρόσωπον τοῦ Γερμανικοῦ Πρακτορείου δημοσιευθεισῶν εἰς τό ἀπό 11/6/44 φύλλον τῆς ἰδίας ἐφημερίδος, γ) δί’ ἀποστολῆς συγχαρητηρίου τηλεγραφήματος κατά τό πρῶτον δεκαήμερον Αὐγούστου 1944 πρός τόν Ἀδόλφον Χίτλερ ἐπί τῆ διασώσει τοῦ ἐκ τῆς κατ' αὐτοῦ ἀπόπειρας καί δ) διά τῆς ὑπογραφῆς του ἀπό 20/5/44 κανονιστικοῦ διατάγματος «περί ἐπισημάνσεως γραμματοσήμων ὑπέρ τῶν βομβοπλήκτων Πειραιῶς».

»Ζ. Ο Ι. Πασσαδάκης ἅ) διά διαγγέλματός του πρός τόν Κρητικόν λαόν δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 10/2/43 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐλεύθερον Βῆμα», β) δί’ ἄρθρου τοῦ δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 13/5/44 φύλλον τῆς ἰδίας ἐφημερίδος, γ) διά λόγου τοῦ δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 29/8/44 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή» καί δ) δί’ ἑτέρου λόγου του ἐκφωνηθέντος ἐν Ἀθήναις καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 18/6/44 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐλεύθερον Βῆμα»

και

»Η. Ὁ Ἰωάννης Ράλλης ἅ) διά διαγγέλματός του πρός τόν Ἑλληνικόν λαόν δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 5/5/43 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή», β) διά δηλώσεώς του πρός τούς δημοσιογράφους, δημοσιευθείσης εἰς τό ἀπό 12/1/44 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐλεύθερον Βῆμα» γ) διά τῆς ὑπογραφῆς του ἀπό 20/5/44 κανονιστικοῦ διατάγματος «περί ἐπισημάνσεως γραμματοσήμων ὑπέρ τῶν βομβοπλήκτων Πειραιῶς»...».

Η ΜΑΖΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ (ΜΕΡΟΣ 2ο)

(Από την εφημερίδα Αλληλεγγύη, 7 Νοέμβρη 1944)

Σκηνές φρίκης και απίστευτης χιτλερικής θηριωδίας γνώρισε ο αντιφασίστας λαός της μαρτυρικής Πρέβεζας το δεύτερο 15νθήμερο του Σεπτέμβρη 1944 με τη μαζική και πρωτοφανούς βαρβαρότητας σφαγή που οργάνωσε ένα απ’ τα χιτλερικά αποβράσματα (Δημήτρης Γαλάνης, κρητικός έφεδρος ανθυπολοχαγός, διοικητής τάγματος του ΕΔΕΣ) του φασιστικού ΕΔΕΣ του Ζέρβα – συνεργάτη των ιταλο-γερμανών φασιστών κατακτητών, που οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ αναγνώρισαν μαζί με τα αστικά κόμματα ως «αντιστασιακό» (πέρα απ΄ τα υπαρκτά ντοκουμέντα συνεργασίας και απ’ τις πολλές καταγγελίες, σε προκήρυξη της κομματικής οργάνωσης Ηπείρου του ΚΚΕ αναφέρεται: «καταγγέλουμε τον Ζέρβα σαν συνεργάτη και όργανο των γερμανών στις Συμμαχικές Κυβερνήσεις και στον Ελληνικό λαό» 11/8/1944).

Ο Δ. Γαλάνης, αυτό το ανθρωπόμορφο χιτλερικό τέρας και αιμοσταγές κτήνος δεν δίστασε να συλλάβει τα νεαρά αμούστακα παιδιά της ΕΠΟΝ του Γυμνασίου, να τα δέσει με καλώδια, να τα βασανίσει απάνθρωπα και να τα δολοφονήσει-σφάξει ομαδικά σαν κατσίκια και να τα πετάξει μισοζώντανα σε λάκκο-ομαδικό τάφο στην Παργινόσκαλα (σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων της πόλης).

Δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός του φρικτού και αποτρόπαιου εγκλήματος των φασιστών του ΕΔΕΣ της μαζικής σφαγής της Πρέβεζας, που συνολικά υπολογίζονται γύρω στους 125.

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω τα ονόματα της «Υποδειγματικής ομάδας της ΕΠΟΝ» και την καταγγελία της περιοχής του Βάλτου.

Υποδειγματική ομάδα της ΕΠΟΝ

1. Δημήτρης Κων. Τρουμπάτας (Ηγουμενίτσα), Αρχηγός της ομάδας
2. Βασίλης Χρ. Τσούκης, (Ωρωπός) καπετάνιος της ομάδας
3. Δημήτρης Χρ. Πέτρης (Ωρωπός), πολιτικός καθοδηγητής
4. Δημήτρης Αριστοτ. Καλδάνης, σκοπευτής οπλοπολυβόλου
5. Θεοχάρης Θεοδ. Γκόγκας (Ωρωπός)
6. Χαράλαμπος Σπ. Διαμάντης (Ωρωπός)
7. Γιώργος Δημ. Πανάγος (Καμαρίνα)
8. Αλέξανδρος Φ. Πεπόνης (Βρυσούλα)
9. Σιδέρης Αθ. Κύρλας (Ωρωπός)
10. Θόδωρος Δ. Καββαδίας (Πρέβεζα)
11. Γιάννης Ζαρονίκας (Πρέβεζα)
12. Απόστολος Γ. Δρόσος (Ωρωπός)
13. Νίκος Π. Σαμιώτης
14. Περικλής Ευ. Αναγνωστόπουλος (Μπαουσούς)
15. Χριστόφορος Λεόπουλος
16. Γιώργος Αντύπας

Καταγγελία της περιοχής Βάλτου:

«Η επαρχιακή επιτροπή Ε.Α.Βάλτου,

Η επαρχιακή επιτροπή ΕΑΜ Βάλτου,

Το επαρχιακό Συμβούλιο Αυτοδιοικήσεων Βάλτου,

Το επαρχιακό Συμβούλιο της ΕΠΟΝ Βάλτου,

Η ένωση συνεταιρισμού Βάλτου,

Ο Σύλλογος κληρικών Βάλτου,

Η Κομμουνιστική οργάνωση Βάλτου

Στην ΚΕ της Εθνικής Αλληλεγγύης, Στιγματίζομε τα πρωτοφανή και απάνθρωπα μέσα που πάρθηκαν απ’ τους φασίστες του ΕΔΕΣ συλλήψεις, φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια, εχτελέσεις, δολοφονίες, λεηλασίες, διαρπαγές, εμπρησμούς, εκβιασμούς, ηθικές ταπεινώσεις. Πιάστηκαν στο διάστημα των 10 ημερών πάνω από 750 άτομα τα 600 περίπου άντρες και τα υπόλοιπα γυναίκες. Ο πρόεδρος της λαϊκής επιτροπής Γυμνασιάρχης Κοντός, ο γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Μιχ. Ρέντζος βασανίστηκαν φριχτά.

Του πρώτου του έκοψαν τ’ αυτιά, του δεύτερου τούσπασαν το κρανίο με το όπλο. Τον Αρ. Κανέλλο τον βασάνισαν τρυπώντας τον με τα μαχαίρια και κόβοντας κομμάτια κρέας απ’ το σώμα του. Το γιατρό Μαϊδάτση τον μαύρισαν στο ξύλο κι’ ύστερα τον εκτέλεσαν. Ξύλο τυλιγμένο με αγκαθωτό σύρμα έδιναν σ’ όλους. Ακόμα θάφτηκαν άνθρωποι ζωντανοί. Μισοπεθαμένος θάφτηκε ο Σπ. Τραυλός.

Τους 16 επονίτες τους οδήγησαν μισοπεθαμένους, τους έθαψαν μ’ ολίγο χώμα κι’ η αγωνία του θανάτου κράτησε 24 ώρες…»

(Εφ. «Αλληλεγγύη», Όργανο ΚΕ της Εθνικής Αλληλεγγύης, περίοδος Β, χρόνος Α, αριθ.2, 7 Νοέμβρη 1944)

Διαβάστε επίσης το Α' Μέρος: Η ΜΑΖΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ - 65 χρόνια απ’ το αποτρόπαιο φρικιαστικό έγκλημα του ΕΔΕΣ

Αναδημοσίευση από το blog της εφημερίδας Ανασύνταξη:

http://anasintaxi.blogspot.com/2009/10/65.html

Η ΜΑΖΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ - 65 χρόνια απ’ το αποτρόπαιο φρικιαστικό έγκλημα του ΕΔΕΣ

(αναδημοσίευση απ’ τη «ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ»25/10/1944)

«Το ΕΑΜ καταγγέλλοντας τα πιο κάτω εγκλήματα και διερμηνεύοντας την αγανάχτηση του λαού της Πρέβεζας κι’ ολόκληρου του Ηπειρωτικού λαού ζητάει απ’ την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας την άμεση διενέργεια ανακρίσεων και την αμείλιχτη τιμωρία των ενόχων. Ζητάει επίσης απ΄ την ίδια καθοδήγηση του ΕΔΕΣ να βοηθήσει το έργο της δικαιοσύνης και της εξυγίανσης.

Παραθέτουμε τα γεγονότα που οδήγησαν στις σφαγές της Πρέβεζας χωρίς σχόλια γιατί μιλάν μόνα τους με την ωμή γλώσσα της φρίκης και του αποτροπιασμού:

Στις 9/9 υπογράφεται από αντιπροσώπους του ΕΑΜ και ΕΔΕΣ πρωτόκολλο ενότητας μέσα στην πόλη της Πρέβεζας. Ταυτόχρονα βγαίνει 15μελής Λαϊκή Επιτροπή από τα σωματεία της πόλης και αντιπροσώπους του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ. Σκοπός της η τήρηση της τάξης κατά την απελευθέρωση της πόλης. Στη διάθεση της Επιτροπής μπαίνει σώμα Πολιτοφυλακής μικτό με 120 άνδρες από κάθε Οργάνωση. Όλος ο λαός έχει σύνθημά του την ενότητα και τη συνεργασία.

Στις 14/9 η πόλη λευτερώνεται. Ο ΕΛΑΣ και το ΕΛΑΝ καταλαμβάνουν την πόλη και την παραδίνει στη Λαϊκή Επιτροπή, καταδιώκοντας τους γερμανούς στο Μύτικα, Κεραμίτσα, Σμυρτούλα.. ύστερα από συνεννοήσεις την άλλη μέρα στις 15 το πρωί γίνονται δεκτά στην πόλη με εκδηλώσεις συνεργασίας τμήματα του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον ταγματάρχη Γαλάνη. Με την είσοδο όμως των εδεσικών τμημάτων η κατάσταση μεταβάλλεται. Ο Γαλάνης κηρύσσει το στρατιωτικό νόμο και την πόλη σε κατάσταση πολιορκίας. Αυτό προκαλεί μεγάλη αγανάχτηση στο λαό που στις 16/9 συγκροτεί συλλαλητήριο με 3χιλιάδες διαδηλωτές για την κατάργηση του Στρατιωτικού Νόμου. Οι εδεσίτες αρνούνται και στις 17/9 παίρνουν ενίσχυση 60 Ραλλικών απ’ τη Λευκάδα.

Η Λαϊκή Επιτροπή ορίζει, τη 18/9 μέρα γιορτασμού της Λευτεριάς. Ο ΕΔΕΣ με προκήρυξή του δηλώνει ότι δε θα λάβει μέρος και κυκλοφορεί πλαστή προκήρυξη της ΕΠΟΝ κατά του Ζέρβα. 7000 λαού επί 4 ώρες πανηγυρίζουν την απελευθέρωση της πόλης. Το απόγευμα επακολουθούν λαϊκοί χοροί και γενική χαρά. Το ίδιο απόγευμα αποσύρονται απ΄ την πόλη οι οικογένειες των εδεσιτών και τα τμήματά τους πιάνουν θέσεις έξω απ’ την πόλη. Στις 19/9 απαιτούν απ’ τα τμήματα του 24 Συν/τος να εγκαταλείψουν την πόλη. Ο ΕΛΑΣ απορρίπτει την αξίωση και ζητάει κατοχή από κοινού. Αμέσως σχεδόν η πόλη δέχεται καταιγιστικά πύρα πυροβολικού και όλμων και αυτομάτων που ματαιώνουν κάθε προσπάθεια διαμαρτυρίας του λαού. Η σύρραξη γενικεύεται και διαρκεί εφτά ολόκληρες μέρες. Κατά τη διάρκεια της το 24 Σύνταγμα κάνει νέες προσπάθειες συμβιβασμού και ζητάει τη συγκρότηση μικτής αντιπροσωπίας. Αετόπουλα και Επονίτες κατά τις μάχες αυτές βρήκαν ηρωικό θάνατο εκτελώντας την υπηρεσία του συνδέσμου. Η υποδειγματική ΕΠΟΝ του 24 Συντάγματος αφού πολέμησε δύο ώρες στο Γυμνάσιο της πόλης παραδόθηκε.

Στην αποφασιστική στιγμή του αγώνα η συμφωνία της Καζέρτας στην Ιταλία θέτει τέρμα στη σύρραξη με την αποχώρηση των τμημάτων του ΕΛΑΣ.

Εκτελέσεις πατριωτών

Κατά το 12ήμερο διάστημα της σύγκρουσης διαπράχτηκαν τα πιο κάτω εγκλήματα. Εκτελέστηκε ολόκληρη η υποδειγματική ΕΠΟΝ από 14 νέους. Εκτελέστηκαν απ΄ την Λαϊκή Επιτροπή που συγκροτήθηκε με κοινή συμφωνία ΕΑΜ-ΕΔΕΣ: 1) Χρ. Κοντός, Γυμνασιάρχης, πρόεδρος της Επιτροπής, 2) Δήμας, δικηγόρος, γραμματέας της, 3) Δ. Γιαμάς, εργάτης, μέλος, 4) Μ. Ρέντζος, τριατατικός, μέλος της Επιτροπής, γραμματέας της νομαρχιακής Επιτροπής ΕΑΜ Πρέβεζας (εκτελέστηκε ξυλοκοπούμενος και συρόμενος στα πεζοδρόμια της Πρέβεζας). Επίσης εκτελέστηκαν άλλα 3 μέλη της Λαϊκής Επιτροπής. Πρόσωπα γνωστά και κύρους μέσα στην πόλη εχτελέστηκαν: 1) Μαϊδάτσης, γιατρός, 2) Κοσμάς Ρέντζος, έμπορος, 3) Σπαθής, επιθεωρητής δημοτικών σχολείων, 4) Μεγαλογένης, γραμματέας Πρωτοδικείου Πρέβεζας, 5) Κακαβούλης, μεγαλοχτηματίας (αφού του έκοψαν πρώτα τα’ αυτιά, τον έσφαξαν), χρονών 75, 6) Καστάνης, κτηματίας, χρονών 70, 7) Πρόδρομος Πατσατσόγλου, μεγαλοχτηματίας. Όλες οι εχτελέσεις έγιναν στο συνοικισμό Παντοκράτορας Πρέβεζας. Υπάρχουν πληροφορίες ότι έναν τον έθαψαν ζωντανό πριν τον αποτελειώσει το πολυβόλο. Ο ανθυπασπιστής Χωρ/κης Γεωργάρας αφού έσφαξε έναν του ήπιε το αίμα. Τις πρώτες μέρες της σύρραξης συνέλαβαν περίπου 700 άτομα απ΄ τα οποία 16 γυναίκες και κορίτσια . Απ’ αυτούς 40 εκτελεστήκανε κι’ οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο στην Πάργα.

Συνολικά δολοφονήθηκαν στην Πρέβεζα 70-75 άτομα. Λεηλατήθηκαν όλα τα σπίτια και τα μαγαζιά των συλληφθέντων. Κάηκαν σπίτια συναγωνιστών στο συνοικισμό Κοκκινιά.

Κατά τις πληροφορίας μας επικεφαλής των τμημάτων ήταν 1) ο Διοικητής της ΙΧ Μεραρχίας του ΕΔΕΣ συντ/ρχης Μπόρας, 2) ο ταγματάρχης Γαλάνης και οι Αξιωματικοί Τσόγκας, Χατζιδάκις και Παπαδάτος.»

(Απ’ την εφημερίδα «ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ», Όργανο της Πανηπειρωτικής Επιτροπής του Ε.Α.Μ., Χρόνος Β’, Αρ. Φύλλου 19, ΗΠΕΙΡΟΣ, 25 Οκτώβρη 1944, σελ. 1-2)

http://anasintaxi.blogspot.com/2009/09/65.html

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (υπαρχηγού του Τσαούς Αντών) ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Π. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Όταν οι Βούλγαροι κατέλαβον την Ανατ. Μακεδονίαν και Θράκην, εχρησιμοποίησαν όλα τα αισχρά και κακούργα μέσα δια να εκβουλγαρίσουν τους Ελληνικούς πληθυσμούς. Απόδειξις τούτου είναι ότι η Βουλγαρική κυριαρχία επί των εδαφών αυτών επεξετάθη ου μόνον στρατιωτικώς, αλλά και διοικητικώς και από πάσης απόψεως. Προ της καταστάσεως αυτής, υπήρξα ο πρώτος που βγήκα να εξυψώσω το εθνικόν φρόνημα του λαού για να μη παραδοθή στους Βουλγάρους. Οι Βούλγαροι, αφού δεν επέτυχον τον πρώτον σκοπόν τους, δηλαδή τον εκβουλγαρισμόν των κατοίκων, απεφάσισαν να εξοντώσουν ολοκληρωτικώς το Ελληνικόν στοιχείον. Εις τούτο τους εβοήθησαν και μερικοί βουλγαρόφωνοι οι οποίοι για να δικαιολογήσουν την Βουλγαρικήν εξόρμησιν ετραυμάτισαν μερικούς Βουλγάρους, ίνα αποδοθή η πράξις αύτη εις τους Έλληνας. Έκαμαν την εξόρμησίν των την 25ην Σεπτεμβρίου και έσφαξαν 25000 κατοίκους.* Αλλά δεν ηρκέσθησαν μόνον εις τούτο. Ήρχισαν να εφαρμόζουν διάφορα πιεστικά μέτρα κατά του λαού, περιώρισαν το ψωμί εις 40 δράμια και γενικώς εχρησιμοποίησαν το ηθικόν του. Εμέ προσωπικώς, επειδή είχον πληροφορηθή την εθνικιστικήν μου δράσιν, με συνέλαβον τρεις φορές και με υπέβαλλον σε φρικώδη βασανιστήρια. Το πώς εσώθην και σε με τον ίδιον σήμερα που του αναλογίζομαι φαίνεται ψέμμα. Αλλά παρ’ όλα αυτά, αφού απέτυχον του σκοπού των τα τρία πρώτα έτη, απεφάσισαν να εφαρμόσουν δραστικώτερα μέσα. Είχον όμως αντιμετώπους εμάς τις εθνικιστικές ανταρτικές ομάδες. Όντες δε, ωργανωμένοι και έχοντες ικανόν οπλισμόν και άκαμπτον εθνικόν φρόνημα, αντιδρούσαμε αποτελεσματικώς εις τας κατακτητικάς ενεργείας των. Αρκεί να σας είπω ότι πολλάκις εστέλναμε ωπλισμένες ομάδες εντός του Βουλγαρικού εδάφους, προς δημιουργίαν αντιποίνων με επιτυχές αποτέλεσμα . Αλλά τελικώς εξώρμησαν με όλα τους τα μέσα ως ωργανωμένον Κράτος χρησιμοποιήσαντες 7 πλήρεις μεραρχίες, 24 αεροπλάνα βομβαρδιστικά πυροβολικό κλπ. οπότε κατά την επίθεσίν των εκείνην επετέθησαν κατά της γεφύρας του Νέστου. Κατά τα τέλη Αυγούστου του ιδίου έτους απεσύρθησαν και πάλιν εντός του Βουλγαρικού εδάφους ακολουθούμενοι και από πολλούς ελασίτες, οι οποίοι οσάκις μας επετίθοντο οι Βούλγαροι μας εκτύπων εκ των νότων. Η αποχώρησίς των εκείνη ωφείλετο εις την πίεσιν την ιδικήν μας οι οποίοι τότε διαθέταμε 12 χιλιάδας στρατό με 700 πολυβόλα αγγλικά ** Με τα μέσα αυτά και με την απόφασιν να τους απομακρύνωμεν οριστικώς εκ των εδαφών μας, απεφασίσαμεν να εξωρμήσωμεν την 14ην Σεπτεμβρίου κατ’ αυτών.


Μας εσταμάτησαν όμως καθ’ οδόν εις το 13ον χιλιόμετρον η στρατιωτική αποστολή, αποτελουμένη κυρίως από Άγγλους αξιωματικούς η οποία μας είπε ότι δεν είχαμε δικαίωμα να κτυπήσωμεν τους Βουλγάρους, διότι είχαν κάμει ανακωχήν με τα συμμαχικά στρατεύματα. Συνεκλήθη Συμβούλιον εις το οποίον επέμεινα ότι εκτός του Βουλγαρικού στρατού πρέπει να απομακρυνθούν και οι Βουλγαρικές οικογένειες. Δεν επήλθε συμφωνία και ανεβάλαμεν να συζητήσωμεν το πράγμα την άλλην ημέραν. Την επομένην όμως, μας επετέθησαν χωρίς λόγο Βούλγαροι με ελασίτας μαζί και εσημειώσαμε πολλά θύματα, κυρίως μεταξύ του αμάχου πληθυσμού*** Αξιώσαμε τότε από την Συμμαχική αποστολή, να μας επιτρέψη να τους εκδιώξουμε οπωσδήποτε. Απεφασίσθη εν Συμβουλίω, να σταλή αντιπροσωπεία εις Σόφιαν δια να συζητήση μετά της βουλγαρικής Κυβερνήσεως τον τρόπον της ταχυτέρας απομακρύνσεως των Βουλγάρων εκ του ελληνικού εδάφους. Εις την αποστολήν έλαβε μέρος ο Άγγλος Αντισυνταγματάρχης Μύλλερ και εγώ, και εκράτησα το Βουλγαρικόν Υπουργικόν Συμβούλιον επί ποδός 12 ολόκληρες ώρες έως ότου τους πείσω. Συνεφωνήθη να απομακρυνθούν αι Βουλγαρικές οικογένειες, δια τον στρατό δε, δεν ελήφθη καμία απόφασις, διότι έπρεπε να υπάρχη η έγκρισις των συμμάχων.

Εζήτησα δε, ως όρον, όπως αι αποχωρούσαι οικογένειαι περάσουν από Ελληνικόν έλεγχον. Και τούτο διότι είχα πικράν πείραν των Βουλγαρικών συστημάτων και μεθόδων. Ύστερα από την δοξασμένην αυτήν νίκην, την 22αν Σεπτεμβρίου εγένετο σύσκεψις των εκπροσώπων των ανταρτικών οργανώσεων υπό την προεδρείαν του Αντισυνταγματάρχου Μίλλερ, όστις προέβλεψε την συνεργασίαν Ελασιτών και Βουλγάρων. Και ενώ διαρκούσε η σύσκεψις, επέδραμον οι ελασίται και κατέσφαξαν ολόκληρα χωριά. ****




Εζήτησε τότε ο ατυχής συνταγματάρχης Αβδελάς, να του επιτραπή να σταλή προς διάλυσίν των. Συνελήφθη όμως ο ατυχής από Βουλγάρους και ελασίτας μαζί και αφού εκακοποιήθη επί 14 ολοκλήρους ημέρας, τελικώς εθανατώθη με μαχαιριές. Όταν, ύστερα από καιρό ανακαλύψαμε τον τάφο του, δίπλα του βρήκαμε σφαγμένους και άλλους 60 Έλληνας πατριώτας.

Την 22αν Σεπτεμβρίου, περνούσε από τον δημόσιον δρόμον παρά τας δοθείσας διαταγάς, όπως τα Βουλγαρικά αυτοκίνητα παρακάμπτουν την οδόν, ένα Βουλγαρικό αυτοκίνητον, το κατεδιώξαμεν και τελικώς το ηχμαλωτίσαμεν. Εντός του Βουλγαρικού αυτού αυτοκινήτου, βρήκαμε 15 ελασίτες ωπλισμένους. Την επομένην, Βουλγαρικός στρατός υπό τον Στρατηγόν Συράκωφ και Έλληνες ελασίτες επετέθησαν εναντίον μας και κατέσφαξαν άπειρα γυναικόπαιδα(!!!!!!).

Δια να μην γενικευθή εντός της πόλεως η ανθρωποσφαγή, ηνηγκάσθημεν να βγούμε στα βουνά και ουχί ως κακώς υπεστήριξεν ο κος Λαμπριανίδης, διότι δεν είμεθα εις θέσιν να τους αντιμετωπίσωμεν.Απεφασίσαμεν να επαναλάβωμεν την επίθεσιν, αλλά προ αυτού αναμέναμεν την άφιξιν του Λαμπριανίδη, ο οποίος μας εμήνυσε ότι θα έλθη να μας δη. Ήλθε πράγματι, αλλά μετά οκτώ ολόκληρους ημέρας και είδε τους ελασίτες να κατασφάζουν τα αθώα γυναικόπαιδα.(!!!!!) Συνοδεύετο τότε και από τον Πορφυρογέννην, τον κ. Κωστόπουλον και λοιπούς άλλους. Παρετάχθημεν και τους υπεδέχθημεν διαθέτοντες μίαν ισχυροτάτην τότε μαχητικήν δύναμιν με 1570 πολυβόλα(!!!!). Και ενώ αναμέναμεν την έγκρισιν να αναλάβωμεν δράσιν προς εκκαθάρισιν της καταστάσεως, επηρεασθείς φαίνεται ο κος Λαμπριανίδης από τον συνοδεύοντα αυτόν κ. Πορφυρογέννην, μας απέτρεψε… . Μας υπεσχέθη δε, ότι κατόπιν συνεννοήσεως μετά των άλλων μελών του Υπουργικού Συμβουλίου, θα εγκρίνη να αναλάβωμεν ημείς με τας δυνάμεις που διαθέτομεν την τήρησιν της τάξεως, εις ολόκληρον την περιοχήν. . Δεν πρόλαβε όμως να επιστρέψη εις την Δράμαν και μοι εκοινοποίησε διαταγή, όπως ο Εθνικός στρατός περιορισθή εις τον 7ον τομέα. Τον παρεκάλεσα όπως μας επιτρέψη να εγκατασταθώμεν εις την Δράμαν, ή και σε χωρία ακόμη, αλλά εστάθη αδύνατον. Σημειωτέον ότι με τας δυνάμεις που διαθέταμεν τότε, θα ηδυνάμεθα ν’ αντιμετωπίσωμεν αποτελεσματικώς, τόσον τους Βουλγάρους(!!!), όσον και τους ελασίτας(!!!). Με εκατοντάδας εγγράφων υπεδείκνυον προς όλους τους αρμοδίους την κομμουνιστικήν δράσιν και εζήτουν την λήψιν άμεσων μέτρων. Όλαι μου αι προσπάθειαι απέβησαν επί ματαίω…»


Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Πόσοι εσφάγησαν εν συνόλω κύριε συνάδελφε;

Π. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: «Εις το διάστημα αυτό εσφάγησαν 2600» (αίσθησις) . Εν τω μεταξύ, η κυβερνητική αντιπροσωπεία έδωσε το δικαίωμα ενισχύσεως των ελασιτών. Προεβλέπαμεν τον κίνδυνον της επαναστάσεως. Και πράγματι την 1ην Δεκεμβρίου μας εκτύπησαν και μετά δύο ημέρας έκαμαν την επανάστασιν εις τας Αθήνας. Ήτο αδύνατον κύριοι να γίνη εις τας Αθήνας η επανάστασις, εάν δεν διελύοντο πρώτον τα τμήματα του Αντών Τσαούς. Τότε ημείς εμείναμεν απροστάτευτοι, ενώ οι κομμουνισταί ενισχύοντο από τους Βουλγάρους που επέστρεφον ήδη ανεμπόδιστοι εκ Βουλγαρίας. Έτσι εγκαταλελειμμένοι εις την τύχην μας εκρατήσαμεν επί 2 ½ μήνες. Οι ελασίτες με κατεδίωξαν τότε δια να με συλλάβουν, αντ’ εμού δε, συνέλαβον τον Καραβασίλην και τον Αλέκον Παπαδόπουλον, τον οποίον επετάλωσαν.

ΦΩΝΑΙ: Αίσχος, αίσχος.

Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ: Υπάρχουν άνθρωποι που τους συμπαθούν.

Π. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Εγώ κύριοι, καταδιωκόμενος τότε, έπεσα εις τον Νέστον. Μετά πολλάς περιπετείας με διεκόμισαν κατόπιν οι Άγγλοι στη Θεσσαλονίκη.

Ν. ΔΑΡΒΕΡΗΣ: Μπορείτε να μας πείτε κ. συνάδελφε, διατί εξηπάτησαν τον Τσαούς Αντών; Ποίοι τον εξηπάτησαν;

Π. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Εάν ο Τσαούς Αντών ήτο εις τα τμήματα να τα διοικεί αυτοπροσώπως με την πείραν και τας ικανότητας που είχε, ούτε τα τμήματα θα διελύοντο, ούτε η επανάστασις μπορούσε να γίνη…»




* αναφέρεται στην εξέγερση της Δράμας.Αρκετά αργότερα η ακροδεξια θα ανακαλυψει οτι ήταν "προβοκάτσια" του ΚΚΕ.
(Για τα γεγονότα της Δράμας http://metwpoistorias.blogspot.com/2009/01/1.html)

** Τα νούμερα προφανώς και είναι φανταστικά.

***αποκυήματα φαντασίας

****το ίδιο

9ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΣΕΕ

Ίσως η πλέον μελανή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος. Το 9ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, που πραγματοποιήθηκε στον Πειραιά, μέσω του Εμφυλίου Πολέμου, στις 28 Μαρτίου του 1948. Ένα συνέδριο, που αποδείχθηκε πραγματικό φιάσκο για τον διοργανωτή του, ηγέτη των αντικομουνιστικών αμερικανικών συνδικάτων AFL (American Federation of Labor), Irving Brown.

Με την ανάληψη της ευθύνης για το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα από τους Αμερικανούς, ουσιαστικά μετά την παράδοση της σκυτάλης στην κυριαρχία επί της Ελλάδας, από την Μ. Βρετανία στις ΗΠΑ. μια νέα αντίληψη, μια νέα ποιότητα, άρχισε να εφαρμόζεται από τους υπαλλήλους του αμερικανικού κρατικού συνδικαλισμού, που είχε τεθεί ολόψυχα στην παγκόσμια αντικομουνιστική σταυροφορία κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Δεν χρειαζόταν πια καμία συμφωνία μεταξύ των δεξιών και των αριστερών παρατάξεων του εργατικού κινήματος. Δεν επιβαλλόταν καμία συνδικαλιστική ενότητα, ούτε απαιτείτο (όπως σταθερά και με επιμονή επιδίωκαν οι Βρετανοί συνδικαλιστές τύπου Σιτρίν), καμία προσπάθεια για προσέγγιση και συμβιβασμό. Οι αριστεροί συνδικαλιστές ηγέτες, έπρεπε να εξοντωθούν, είτε πολιτικά, είτε ακόμα καλύτερα βιολογικά.

 

 Ο Irving Brown, φανερά ικανοποιημένος, παρακολουθεί τα σεμινάρια της Ακαδημίας Μακρονήσου.

Εδώ με τον συνεργάτη του Ρ. Ρέιγκαν Χέιγκ. σε μια μεταγενέστερη φωτογραφία.

  Έτσι, μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στον ταξικό συνδικαλισμό αρχίζει από το καλοκαίρι του 1946, με ενορχηστρωτές τους Αμερικανούς και υποχείρια τους ντόπιους υποτακτικούς τους. Ένα άνευ προηγουμένου όργιο απολύσεων, εκβιασμών, δολοφονιών και βανδαλισμών. Είχε προηγηθεί η δικαστική καθαίρεση της νόμιμα εκλεγμένης διοίκησης της ΓΣΕΕ από το 8ο Συνέδριο, συνέδριο το οποίο είχε δώσει στον Εργατικό Αντιφασιστικό Συνασπισμό (ΕΡΓΑΣ) την απόλυτη πλειοψηφία.

 Ο Μήτσος Παπαρήγας κλείνει τις εργασίες του 8ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ.

Όλα αυτά - δίχως καν να τηρηθεί κανένα πρόσχημα για την διατήρηση της συνδικαλιστικής νομιμότητας - επί ένα σχεδόν χρόνο, με κατάληξη την σύλληψη τον Ιούλιο του 1947, από τον τότε Υπουργό Εθνικής Ασφαλείας Ναπολέοντα Ζέρβα 2613 συνδικαλιστών (μεταξύ 15000 συλληφθέντων) σε Αθήνα-Πειραιά, μεταξύ των οποίων και ο γενικός γραμματέας της νόμιμα εκλεγμένης διοίκησης της ΓΣΕΕ από το 8ο Συνέδριο, ο αξέχαστος συνδικαλιστής Μήτσος Παπαρήγας.

Στις 24 Δεκεμβρίου 1947 θα αναγγελθεί από τον Ρ/Σ «Ελεύθερη Ελλάδα» ο σχηματισμός της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, ενώ λίγες ημέρες αργότερα, η κυβέρνηση της Αθήνας, με τον περίφημο νόμο 509, θα θέσει και τυπικά εκτός νόμου την Αριστερά στην Ελλάδα. Μαζί με το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και την Εθνική Αλληλεγγύη, στην παρανομία θα τεθεί και ο ΕΡΓΑΣ.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό πολιτικό κλίμα της εποχής, με εκατοντάδες αριστερούς συνδικαλιστές να βρίσκονται μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα ή στην υπερορία, οι Αμερικανοί θα επιχειρήσουν με τη βοήθεια των «συνδικαλιστών» που είχαν διαπρέψει με το φασιστική ή δοσιλογική τους δράση στο παρελθόν, με υποκείμενα και δεύτερης τάξεως υπηρέτες της μπουρζουαζίας, να οργανώσουν συνέδριο της Γενικής Συνομοσπονδίας, προκειμένου να νομιμοποιηθούν απέναντι στα μάτια των ευρωπαϊκών χωρών και να αποδείξουν ότι στην Ελλάδα η κοινοβουλευτική δημοκρατία λειτουργεί κανονικά και συνεπώς, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες προστατεύονται.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχαν επιλέξει καλούς ηθοποιούς για αυτήν την παράσταση, που αποδείχθηκε μια άθλια και κακής ποιότητας φαρσοκωμωδία.
Γράφει σχετικά η εφημερίδα του ΔΣΕ «Εξόρμηση» στο φύλλο 22, της 15ης Απρίλη 1948 για αυτό Συνέδριο παρωδία:

«Στην αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου στον Πειραιά, άρχισε στις 28 του Μάρτη, η "αισχρή θεατρική παράσταση", όπως τη χαρακτήρισε η "Πράβντα", το λεγόμενο "9ο Πανεργατικό Συνέδριο". Πρωταγωνιστές είναι οι Έλληνες μεγαλοεργατοκάπηλοι Μακρής, ο λωποδύτης Πατσατζής, ο τεταρτοαυγουστιανός Δημητράτος και άλλοι και σκηνοθέτης, ο μεγάλος διασπαστής της εργατικής τάξης της Αμερικής, Ίρβινγκ Μπράουν. Στα θεωρεία διακρίνονται αντιπρόσωποι της αμερικάνικης και αγγλικής πρεσβείας, καθώς και μέλη της αμερικάνικης οικονομικής αποστολής.
Μοναρχοφασίστες και Αμερικάνοι περιμένουν πολλά πράγματα από την παράσταση αυτή. Ο άγριος διωγμός του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα, οι αντιεργατικοί νόμοι, οι δολοφονίες, οι φυλακίσεις και οι εξορίες των εργατών είχαν κάνει άσχημη εντύπωση στους δημοκρατικούς λαούς. Το "συνέδριο" θα ερχόταν τώρα ν' αποδείξει ότι στη χώρα αυτή υπάρχουν πραγματικές συνδικαλιστικές ελευθερίες.
Και πραγματικά το "συνέδριο" οργανώθηκε και διεξήχθη με όλους τους κανόνες και τους τύπους της δυτικοευρωπαϊκής δημοκρατίας και ελευθερίας. Κουστωδίες από αστυνομικούς είχαν ζώσει το χτίριο και κάνανε σωματική έρευνα σε κάθε ένα που έμπαινε μέσα. Η αίθουσα των συνεδριάσεων είχε πλημμυρίσει από όργανα της ασφάλειας και χαφιέδες, για να θυμίζουν στους σύνεδρους ότι έπρεπε να είναι νομιμόφρονες και πειθαρχικοί. Η εφορευτική επιτροπή δεν έκανε την έκθεσή της γιατί δεν της επιτράπηκε να κοιτάξει τα πληρεξούσια των αντιπροσώπων, που τα πιο πολλά ήταν πλαστά και άκυρα.

Καβγάς αμερικανικού τύπου.

Όλες οι συνεδριάσεις της παρασυναγωγής περιορίστηκαν γύρω από ένα ζήτημα. Δεν πρόκειται φυσικά για κανένα από τα ζωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη της χώρας μας. Οι εργατοκάπηλοι διορίστηκαν για να σκεπάζουν και όχι για να εξετάζουν τα ζητήματα της εργατιάς. Το ζήτημα, που τους απασχόλησε, ήταν ποια κλίκα θα πάρει τη διοίκηση της ΓΣΕΕ. Αντιμετώπιζαν και ένα άλλο ζήτημα, ποιος θα πληρώσει τα έξοδα του συνεδρίου. Μα πάνω σ' αυτό συμφώνησαν αμέσως. Ζήτησαν από την κυβέρνηση να τους δώσει δάνειο 500 εκατ. Αυτή ήταν η μοναδική απόφαση που πάρθηκε και μάλιστα ομόφωνα.

Γύρω, όμως, από το ζήτημα της διοίκησης της ΓΣΕΕ άρχισε ένας σκυλοκαβγάς αμερικανικού τύπου. Οι βρισιές, οι αντεγκλήσεις, τα επεισόδια, οι φαγωμάρες είναι σε ημερήσια διάταξη. Ο Αμερικανός Μπράουν μάταια προσπαθούσε να μονοιάσει τους υποτακτικούς του. Είναι τόσο βαθιές οι αντιθέσεις τους, για το ποιος θα γλείψει το κόκαλο, που δεν ακούν το αφεντικό τους και ο ένας αρχίζει να ξεσκεπάζει τον άλλον. Η κλίκα του Μακρή κατηγορεί τον Καλομοίρη ότι παίρνει λεφτά από την ασφάλεια και τους μεγαλοκαρχαρίες για να διασπάσει την εργατική τάξη και επίσης θυμίζει στον Πασατζή ότι διώχτηκε σαν κοινός λωποδύτης από το κατάστημα Σγούρδα, όπου δούλευε υπάλληλος. Ο Πασατζής ξεσκεπάζει τις λοβιτούρες του Μακρή και του Θεοχαρίδη και αποκαλύπτει πως ο Μακρής παίρνει επιχορήγηση από τη μοναρχοφασιστική κυβέρνηση για να παίξει τον προδοτικό του ρόλο. Και ο Δημητράτος βρίσκει ευκαιρία να γίνει ο ρυθμιστής της κατάστασης. «Βγάζει σε δημοπρασία το δημοκρατικό κίνημα», όπως είπε ένας αντιπρόσωπος και προσπαθεί να επιπλεύσει.

Η περιγραφή της «Εξόρμησης» φαίνεται υπερβολική. Και όμως είναι όλα αλήθεια. Το απόλυτο «ξεκατίνιασμα» των εργατοπατέρων. Το 9ο Συνέδριο, αποδείχθηκε ως εγχείρημα πολύ δύσκολο για τον Brown και οι ισορροπίες που εξασφάλισε ήταν τελικά εξαιρετικά εύθραυστες.

 Επεμβαίνουν οι Αμερικανοί
Η διάσπαση της παρασυναγωγής δεν άργησε να εκδηλωθεί. Ο Πασατζής και ο Δημητράτος αποχωρούν και τραβούν για οργάνωση αντισυνεδρίου. Επεμβαίνουν όμως οι Αμερικανοί, που έβλεπαν ότι τα σχέδιά τους χαλούσαν και τους υποχρεώνουν να γυρίσουν πίσω. Στην ψηφοφορία που επακολούθησε για την εκλογή γραμματέα, βγήκε ο Δημητράτος. Αλλά επειδή δε συγκέντρωσε απόλυτη πλειοψηφία, η εκλογή του ακυρώθηκε. Στο μεταξύ, όσα τίμια στοιχεία βρίσκονταν ανάμεσα στους αντιπροσώπους άρχισαν να αγαναχτούν.
Σε πολλά ψηφοδέλτια βρέθηκε γραμμένη η φράση «Οι Έλληνες εργάτες δεν εκλέγουν τους ηγέτες τους ανάμεσα από φασίστες, που ο ένας είναι χειρότερος από τον άλλον». Είκοσι τρεις εργάτες του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης και της Καβάλας, αηδιασμένοι από την κακότεχνη φάρσα, αποχώρησαν απ' την παρασυναγωγή και δήλωσαν ότι δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτή.
Η χρεοκοπία του "συνεδρίου" ολοκληρώθηκε με το ψήφισμα της νομοθετικής επιτροπής, για αναλογική αντιπροσώπευση στη διοίκηση, που ουσιαστικά δίνει το δικαίωμα στην κυβέρνηση να διορίζει αυτή το γραμματέα της ΓΣΕΕ.

Ο ένας

Ωστόσο η φωνή της εργατικής τάξης ακούστηκε ρωμαλέα μες το «συνέδριο». Ο ναυτεργάτης σε βενζινόπλοια Μανώλης Κλεάνθης ανέβηκε στο βήμα και μαστίγωσε με τα λόγια του τους εργατοκάπηλους.
«Το συνέδριό σας, είπε, δεν μπορεί να έχει κανένα κύρος, γιατί οργανώθηκε από την κυβέρνηση και από ανθρώπους, που δεν έχουν καμιά σχέση με την εργατική τάξη. Τη στιγμή, που εδώ εμείς αερολογούμε, οι πραγματικοί ηγέτες της εργατικής τάξης σαπίζουν στις φυλακές και στα ξερονήσια».
Δεν πρόλαβε να πει περισσότερα. Το λεφούσι των διορισμένων όρμησε πάνω του και μπροστά στα μάτια των Αμερικανών και των Άγγλων αντιπροσώπων τον βασάνισε απάνθρωπα. Μετά η αστυνομία τον συνέλαβε και καταματωμένο τον μετέφερε στα κρατητήρια, αποδείχνοντας έτσι σ' όλο τον κόσμο, τι είναι η περίφημη δυτικοευρωπαϊκή δημοκρατία και ελευθερία.

Η φάρσα του Αμερικάνου Μπράουν απέτυχε παταγώδικα. Η παρασυναγωγή αποκάλυψε όλη τη βρομιά και τη σαπίλα του καθεστώτος των διορισμένων. Και η εργατική τάξη που αγωνίζεται ηρωικά στο βουνό και στην πόλη, θα εντείνει ακόμη πιο πολύ την πάλη της για να διώξει τους Αμερικάνους και να καθαρίσει τα συνδικάτα της από τη βρομιά των εργατοκάπηλων.»

Και μια άλλη περιγραφή του Συνεδρίου του Brown, πιο ψύχραιμη αυτή τη φορά, από τον τότε Πρόεδρο του Συλλόγου Φωταερίου, Ορέστη Χατζηβασιλείου, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Ο Γκαζιέρης» της 22 Απριλίου 1948.

TO 9o ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Χωρίς πρόσφατα να εκλεγούν οι εκλεκτοί των εργατοϋπαλλήλων οργανώθηκε ερήμην των εργαζομένων και εν σπουδή το «9ον Πανελλαδικόν Πανεργατικόν Συνέδριον». Οι οργανωτές του ήσαν οι γνωστοί «ηγέτες» εργατοπατέρες κατ’ επάγγελμα διωρισμένοι Γ.Σ.Ε.Ε., χωρισμένοι σε διάφορες φατρίες.

Ο κρατικός παρεμβατισμός φαινόμενο ελλείψεως ελευθέρου Συνδικαλισμού, υπήρξε μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά. Τα διάφορα πολιτικά κόμματα δεν παρέλειψαν κανένα μέσο επηρεασμού που να μην το έβαλαν σε εφαρμογή.

Νόμοι καταργούνται και νόμοι ψηφίζονται εν «μια νυκτί και μόνη» προκειμένου να διατηρήσουν στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος τους δικούς τους ανθρώπους, τα όργανα των εργοδοτών και τους άσπονδους αποδιοπομπαίους «φίλους» των εργαζομένων.
Οι οργανωτές «ηγέτες» κάποτε, προ δεκαετηρίδων είχαν εργασθεί και αποζήσει από το μεροκάματο ή το μισθό τους.

Χρόνια όμως τώρα είναι παράσιτα των εργατών, παράσιτα των διαφόρων κομμάτων που σαν σαλτιμπάγκοι πηδούν από το ένα στο άλλο, παράσιτα του Υπουργείου εργασίας, παράσιτα βιομηχάνων. Έχουν καταβροχθίσει το καταπέτασμα.

Το Συνέδριο κράτησε περισσότερο από 15 μέρες. Κανένα από τα προβλήματα που ενδιαφέρουν την εργατική τάξη δεν συνεζήτησε. Ούτε διετύπωσε τις οικονομικές και συνδικαλιστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων.

Για τις αμαρτωλές Συλλογικές Συμβάσεις -τη διατίμηση του μόχθου της δουλειάς- καμμιά νύξι.
Όλες τις μέρες τις ξόδεψε σε αξιοδάκρυτες χυδαιότητες αλληλοαποκαλύψεις και αντεγκλήσεις.
Δεν υπάρχει βρισιά που να μην ακούστηκε στο «εργατικό» αυτό συνέδριο. Δεν υπάρχει κατηγορία που να μη διασταυρώθηκε. Δεν υπάρχει ατιμωτική πράξι που να μην αποδόθηκε στον ένα ή στον άλλο «ηγέτη».

Και φαίνεται ότι όλα αυτά είναι αληθινά. Θα έπρεπε ο εισαγγελέας οπωσδήποτε να επέμβη.
To «9o Πανελλαδικό Πανεργατικό Συνέδριο» φανέρωσε στην εργατική τάξι και σε κάθε τίμιο άνθρωπο τι την περιμένει και τι αγώνες πρέπει να κάμη για να απαλλαγή από τους επαγγελματίες εργατοπατέρες.

Η θέση της Ενώσεως των Συνεργαζομένων Συνδικάτων Τραπεζών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφελείας πόσο απεδείχθη από τα πράγματα σωστή, παρά την απειθαρχία (ορισμένων που είναι συνδεδεμένοι με τους εργατοπατέρες! Η υποψηφιότητα του συναδέλφου Στρούτζα παρά το μικρό αριθμό ψήφων που συνεκέντρωσε (39) θα δείξη σε πολλούς τίμιους συνδικαλιστές το σωστό δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν στο μέλλον. Ο εξαγνισμός και το ξεκαθάρισμα του συνδικαλιστικού μας κινήματος με τον οργανωμένων αγώνα των εργαζομένων κατά του κρατικού παρεμβατισμού που είχε τα γνωστά αποτελέσματα, πρέπει να γίνη αφετηρία των νέων μας αγώνων.

Η παράταξη Μακρή. Από δεξιά προς αριστερά στην πρώτη σειρά: Γουής, Μακρής. Πάνω, Φωτιάδης, Χάνος, Πατσατζής. Η συγκεκριμένη ομάδα, θα κυριαρχήσει στο συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας, από το 1948, μέχρι το 1969, με ένα μόνο μικρό διάλειμμα, το 1964.

Συμπερασματικά, κατά την διάρκεια του 9ου Συνεδρίου και παρά τις ελπίδες των Αμερικανών των AFL, συγκρούστηκαν σφοδρά, δύο παρατάξεις από τον χώρο των εργατοπατέρων. Η παράταξη Μακρή-Θεοχαρίδη και η παράταξη Πατσατζή-Καλομοίρη, με τον παλαίμαχο και έμπειρο Αριστείδη Δημητράτο, σε ρόλο Νέστορα του εργατικού κινήματος να προσπαθεί με νηφαλιότητα και με συμφωνίες εκατέρωθεν να επιτύχει κάποιον συμβιβασμό και ταυτόχρονα να πάρει και την ηγεσία της Συνομοσπονδίας. Κάτι που παραλίγο να πετύχει, αν δεν ήταν "πάρα πολύ" για τους Αγγλοαμερικανούς, που δεν ήθελαν με τίποτα σε αυτήν την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου να αναλάβει τη ΓΣΕΕ ένας συνδικαλιστής με φασιστικό παρελθόν.

Αν και στις αναφορές του Brown γίνεται λόγος για "συντηρητικούς" και "ρεφορμιστές σοσιαλιστές" συνδικαλιστές ηγέτες, στην πραγματικότητα όλα αυτά ήταν στην κυριολεξία αέρας κοπανιστός. Ο Θεοχαρίδης, οπαδός του Δάγκουλα στην Θεσσαλονίκη κατά την διάρκεια της Κατοχής, ονομαζόταν ρεφορμιστής. Όπως και ο Μακρής και ας ήταν βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος του Τσαλδάρη. Μάλλον εθελοτυφλία, παρά άγνοια της ελληνικής συνδικαλιστικής πραγματικότητας από τους αντιπροσώπους των AFL.

Ας είναι. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό, είναι ότι η διαμάχη μεταξύ των φατριών, η άγρια πάλη που έφτασε από τις ύβρεις και τους τραμπουκισμούς στις σωματικές επιθέσεις μέσα στους χώρους του Συνεδρίου, ήταν ένας αγώνας για τις θέσεις και όχι ένας αγώνας Αρχών. Ήταν μια πάλη για τους παχυλούς μισθούς του γενικού γραμματέα, του ταμία και των μελών της Γραμματείας.

Γράφει ο Άγγελος Αυγουστίδης σχετικά:

Ο μισθός του γενικού γραμματέα άξιζε πραγματικά τον κόπο. Μετά την οριστική εξουδετέρωση της Αριστεράς, το καλοκαίρι του 1947, ο μισθός αυτός αυξήθηκε από 900.000 δραχμές ($ 90) σε 2.500.000 δραχμές ($ 250) τον μήνα. Αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της γραμματείας δεν πεινούσαν. Από 750.000 δραχμές ($ 75) ο μισθός τους ανήλθε σε 1.550.000 δραχμές ($ 155). Επιπλέον, έπαιρναν και γενναιόδωρη αποζημίωση για μεταφορικά και άλλα έκτακτα έξοδα. Και για να έχει κανείς ένα μέτρο σύγκρισης: σύμφωνα με τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας του Νοεμβρίου, π.χ., το ημερομίσθιο των εργατών είχε καθοριστεί σε 11.000 έως 20.000 δραχμές* οι εργάτριες έπαιρναν από 7.000 έως 9.000 δραχμές* ο μηνιαίος μισθός υπαλλήλων των κατηγοριών «χαμηλός» και «μέσος» κυμαινόταν από 125.000 έως 680.000 δραχμές.

Αναλυτική περιγραφή των εργατικών ημερομισθίων στην εφημερίδα "Ελευθερία" της 5.11.1947.

Τελικά, επήλθε με την πρωτοβουλία του Καλομοίρη, του "μπαρμπα-Γιάννη", η πολυπόθητη συμφωνία. Αν τον υποστήριζε ο Μακρής για αντιπρόσωπο σε διεθνές εργατικό συνέδριο στο Σαν Φρανσίσκο, αυτός θα τον υποστήριζε για την θέση του γενικού γραμματέα. Στις 5 Ιουνίου του 1948, σε ατμόσφαιρα συμφιλίωσης και "εθνικής ομοψυχίας", σαν να μην έγινε τίποτα, ο Μακρής εξελέγη γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ. (Θα παραμείνει ως το 1969 σε αυτήν την θέση).

Η εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο... (ή καλύτερα, η "ηγεσία" της εργατικής τάξης της Ελλάδας, πάει διακοπές στις ΗΠΑ).

Αλλά και οι άλλοι βολεύτηκαν καλά. Οι Καλομοίρης, Θεοδώρου, Κυριακόπουλος, Θεοχαρίδης εξελέγησαν στη Γραμματεία, ενώ ο πολύς Πατσατζής στην θέση του ταμία. Και αφού βολεύτηκαν, αναχώρησαν μαζί με τους βοηθούς τους για το Σαν Φρανσίσκο. Η ελληνική αποστολή, ήταν η πολυπληθέστερη στο συνέδριο της ILO (International Labour Organization), μετά αυτήν των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας.
Μέσα στη λάβα του Εμφυλίου Πολέμου και ενώ η ελληνική εργατική τάξη βρισκόταν στην απόλυτη ένδεια και εξαθλίωση, το σύνολο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, έφυγε για διακοπές πολλών εβδομάδων στις ΗΠΑ. Παίρνοντας και συνάλλαγμα 40.000 δολαρίων (εν αγνοία των Αμερικανών για να πούμε τη αλήθεια). Πραγματικά, μπορεί η εργατική τάξη να βρισκόταν στην Κόλαση του πολέμου και της φτώχειας, η "ηγεσία" της όμως στάλθηκε στον Παράδεισο.

 

Εδώ, οι Μακρής, Βασιλειάδης με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρσαλ (στο κέντρο).

Χρησιμοποιήθηκαν ως βιβλιογραφικά βοηθήματα τα παρακάτω:

1. Δημήτρη Λιβιεράτου, "Τα Συνέδρια της ΓΣΕΕ", ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ (εκδόσεις Άγγελος Σιδεράτος), Αθήνα 1997.

2. Άγγελος Αυγουστίδης, "Το Ελληνικό Συνδικαλιστικό Κίνημα κατά τη δεκαετία του '40 και τα περιθώρια της πολιτικής", εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1999. (Ίσως το καλύτερο βιβλίο για το θέμα, με πολλές παραπομπές σε ξένες πηγές).

3. Γιώργος Φ. Κουκουλές, "Για μια Ιστορία του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος", εκδόσεις Οδυσσέας, β' έκδοση, Αθήνα 1994 (άκρως απαραίτητο βοήθημα).

4. Γιώργος Φ. Κουκουλές, "Το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα και οι ξένες επεμβάσεις 1944-1948" εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 1995 (το 9ο Συνέδριο και τα περί αυτού γεγονότα καταλαμβάνουν μέγα μέρος στο συγκεκριμένο βιβλίο - σημαντικό).

5. Γιώργος Εμμ. Μαυρίκος, "Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα 1918-11948, δύο γραμμές σε διαρκή αντιπαράθεση", 3η έκδοση, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2004 (πλούσια εικονογράφηση, πολλά στοιχεία από το αρχείο της ΓΣΕΕ και του ΚΚΕ).

6. Γιώργος Φ. Κουκουλές, "Ελληνικά Συνδικάτα: Οικονομική αυτοδυναμία και εξάρτηση 1938-1984", εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 1994. (Ουσιαστικά μια μελέτη-συμβολή στην διερεύνηση των αιτιών της ανυπαρξίας του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα).

7. Ορέστης Χατζηβασιλείου, "Συνδικαλισμός και Κοινωνική Αντίδραση 1947-1987", εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 198; (άρθρα του παλαίμαχου συνδικαλιστή σε διάφορες φάσεις της εργατικής μας ιστορίας).

8. "Η Τρίχρονη Εποποιία του ΔΣΕ, 1946-1949", έκδοση αφιερωμένη στα 80χρονα του ΚΚΕ, από τον Ριζοσπάστη και τη Σύγχρονη Εποχή, Αθ'ηνα 1998.

9. Θεόδωρος Κατσανέβας, "Το σύγχρονο συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα", εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνης, Αθήνα 1981. Μια καλή περιγραφή των μηχανισμών και των διαδικασιών που οδήγησαν στην παράταση του ανώμαλου καθεστώτος που επιβλήθηκε στο 9ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, για είκοσι και πλέον χρόνια.

10. Αρχείο Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας στο διαδίκτυο. Ψηφιακό αρχείο Δημοκρατικού Στρατού

11. "Ο Συνδικαλισμός στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο - όψεις μιας λησμονημένης ιστορίας" από το blog του Θανάση Τσακίρη.